เผย์เหอหนิงก้มหน้าลง พูดเสียงเบา "ไม่เห็นเขาออกมาเลย จะเรียกเขาดีไหม?"
โคฟีจำใจเดินไปข้างหน้า เคาะประตูห้อง 302 "การ์ดเนอร์ ตื่นได้แล้ว"
"วันนี้ยังมีธุระอีก อย่านอนต่อเลย"
รามันมีความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้น เธอพูดอย่างลังเล "การ์ดเนอร์จะเกิดเรื่องขึ้นหรือเปล่านะ?"
โคฟีใจกระตุกวาบ หมุนลูกบิดเปิดประตูห้อง 302
กลิ่นคาวเลือดรุนแรงลอดออกมาจากในห้อง
"เกิดเรื่องแล้ว"
หลายคนรีบก้าวเข้าไปในห้อง
ในห้องมีร่องรอยการต่อสู้ พื้นที่หลายจุดเปื้อนคราบเลือด
แต่ไม่มีเงาของการ์ดเนอร์
ฉู่เสวียนเกอเดินสำรวจรอบหนึ่งในห้อง เดินไปที่ขอบหน้าต่าง หยิบเศษผ้าลายดอกชิ้นหนึ่งขึ้นมา พูดอย่างนิ่งเฉย "ไม่ตาย หนีไปแล้ว"
รามันเดินเข้าไปหาเผย์เหอหนิงโดยไม่รู้ตัว นี่เพิ่งวันที่สองของดันเจี้ยน คนหนึ่งตายไปแล้ว คนหนึ่งหนีไป ต่อไปต้องอันตรายแน่นอน
คืนนี้เธอต้องอยู่กับเผย์เหอหนิง ถ้าเจออันตราย คนสองคนยังพอต้านทานได้บ้าง ถ้าต้านไม่ไหว—
ก็ส่งกรีมออกไปขวางดาบ
กรีมแขนเล็กขาเล็กดูไม่มีพลังต่อสู้เท่าไรนัก
รามันทำท่าเหมือนห่วงใยเผย์เหอหนิง เธอพูดเป็นกังวล "กรีม เวนนี่ตายไปแล้ว การ์ดเนอร์ก็เกิดเรื่อง เราก็อันตรายเหมือนกัน คืนนี้เรานอนด้วยกันไหม?"
เผย์เหอหนิงเห็นสายตาดูถูกในดวงตาเธอ ประกอบกับคำพูดที่ได้ยิน ก็รู้ว่าเธอเล็งเป้ามาที่ตัวเอง อยากผลักตัวเองออกไปเป็นเป้าสังเวยเมื่อเจออันตราย
เธอพูดเสียงเบา "รามัน คืนนี้ฉันอยู่กับบีเลอร์ นายอยู่กับโคฟีเถอะ อยู่กับผู้ชายจะรู้สึกปลอดภัยกว่า"