เผย์เหอหนิงแอบลุ้นจนมือชื้น การ์ดเนอร์ช่างกล้าจริงๆ
ชายวัยกลางคนสีหน้าหม่นลง: "คุณการ์ดเนอร์ โปรดระวังวาจาด้วย"
การ์ดเนอร์ส่งเสียงเย้ย: "พอได้แล้ว แบ่งห้องกันเร็วเถอะ"
เผย์เหอหนิงได้กุญแจห้อง 305 ส่วนฉู่เสวียนเกอได้ห้อง 306 ซึ่งอยู่ติดกันพอดี
โคฟีอยู่ 301 การ์ดเนอร์อยู่ 302 รามันอยู่ 303 เวนนี่อยู่ 304
ผังห้องเป็นแบบนี้: 301, 302, 303,
ทางเดิน
304, 305, 306
เผย์เหอหนิงยัดกุญแจใส่กระเป๋า แล้วตามทุกคนไปที่ห้องนั่งเล่น
โคฟีเลื่อนจดหมายฉบับหนึ่งมาให้: "นี่คือจดหมายข่มขู่ที่ส่งไปถึงนายกเทศมนตรี ดูกันได้"
ทุกคนผลัดกันดูจดหมาย ไม่นานก็มาถึงมือเผย์เหอหนิง
"นายกเทศมนตรีจอร์จ ฉันกลับมาแล้ว เจ้าต้องได้รับผลกรรม"
บนจดหมายยังติดคราบเลือด ต่อให้ไม่แตะต้อง เผย์เหอหนิงก็ยังได้กลิ่นคาวเลือดนั้น
การ์ดเนอร์ถามอย่างสนใจ: "ได้ยินว่าไม่ใช่มีนิ้วของลูกชายเขาด้วยเหรอ? นิ้วล่ะ?"
โคฟีเอ่ย: "คุณพ่อบ้านคาร์เตอร์ ช่วยเอานิ้วของคุณชายให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?"
พ่อบ้านคาร์เตอร์คือชายวัยกลางคนคนนั้น เขาหน้าตาบูดบึ้งหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกมา
การ์ดเนอร์เปิดกล่อง ข้างในมีนิ้วชิ้นหนึ่งวางอยู่
เผย์เหอหนิงเห็นสีหน้าของรามันกับเวนนี่ไม่ค่อยดีเลย
ตัวเธอเองก็หน้าซีดเผือด คว้ามือฉู่เสวียนเกอไว้แน่น
ฉู่เสวียนเกอนั่งอยู่ข้างเธอ สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเธอ เขาจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกตัว ใช้ปลายนิ้วเกาค้างมือเธอเบาๆ