เผย์เหอหนิงเห็นเขาแอบทำท่าทางอีก จึงรีบก้าวเข้าไปแย่งขวดแก้วในมือเขามา!
“กรีม ปิดเลื่อยไฟฟ้า เอาเชือกป่านมาให้หน่อย คนคนนี้ต้องมัดไว้ถึงจะเชื่อง”
ฉู่เสวียนเกอกดชายคนนั้นไว้กับพื้นแน่น สั่งงานอย่างใจเย็น
เผย์เหอหนิงไปปิดเลื่อยไฟฟ้า แล้วส่งเชือกป่านให้ฉู่เสวียนเกอ
เขามัดคนไว้แน่นหนาแล้วดึงผ้าคลุมหัวของเขาออก ก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ คือพ่อบ้านคาร์เตอร์!
พอเผย์เหอหนิงเห็นพ่อบ้านคาร์เตอร์ เบาะแสเล็กน้อยทั้งหมดก็เชื่อมโยงเข้าหากัน
“พ่อบ้านคาร์เตอร์ หรือจะเรียกว่าคุณฮ็อบส์ดี คุณทำอย่างนี้เพื่ออะไรกัน?”
ฉู่เสวียนเกอรับขวดแก้วจากมือเผย์เหอหนิง เปิดฝาออก กลิ่นแปลก ๆ ลอยออกมา เขารีบปิดฝากลับ: “เซโวฟลูเรน?”
สีหน้าฮอบส์บิดเบี้ยวเล็กน้อย: “พวกแกรู้ตัวตนของฉันได้ยังไง?”
ฉู่เสวียนเกอนั่งยอง ๆ มองเลื่อยไฟฟ้าที่วางอยู่บนพื้น: “เลื่อยไฟฟ้าอันนี้แหละที่ตัดนิ้วชี้ของนายน้อยใช่ไหม? ผมนึกว่าคุณจะไปแก้แค้นนายกเทศมนตรี ไม่คิดว่าจะมาหานายน้อยก่อน”
ฮอบส์สีหน้าเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง: “พวกมันสมควรตายทั้งนั้น ฉันฆ่าไอ้เดรัจฉานนั่นก่อนแล้วมันผิดตรงไหน?”
เผย์เหอหนิง: “ใช่ พวกเขาสมควรตายทั้งนั้น แต่คุณเกลียดผิดคนแล้ว คนที่ทำลายครอบครัวของคุณคืออานด์เรอ ไม่ใช่จอร์จ”
เขาอึ้งไปชั่วขณะ: “อะไรนะ?”
——
เดือนมีนาคมปีที่ 48 จอร์จมาที่เมืองเดอเซิ่งม่าเพื่อรับตำแหน่งนายกเทศมนตรี
เชิญฮอบส์มารับตำแหน่งที่ปรึกษาด้านเทคนิคของอู่ผลิตธนูโค้งกลับ
ผลิตภัณฑ์ทำออกมาได้แล้ว แต่ช่องทางการขายจัดการไม่ดี พวกเขาจึงตัดสินใจทำแผนปั้นดารา——สร้างแชมป์การแข่งขันธนูโค้งกลับขึ้นมาคนหนึ่ง เพื่อกระตุ้นยอดขายธนูโค้งกลับ