ฉู่เสวียนเกอสายตาคมเข้มขึ้น จูบตอบกลับไป พลางพูดว่า "ได้ ไปดูกัน"
ทั้งคู่หลบเลี่ยงยามที่ลาดตระเวน ไปถึงบริเวณพื้นที่ว่างที่เว้นไว้บนแบบก่อสร้าง
อาคารสูงสีเทาเข้มขนาดใหญ่ นอกจากประตูเหล็กบานใหญ่แล้ว ก็มีเพียงช่องระบายอากาศเล็ก ๆ เรียงอยู่บนกำแพงสูง ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว
เผย์เหอหนิงดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ "น่าจะเป็นที่นี่แหละ ทำไมสร้างเหมือนคุกแบบนั้นล่ะ"
"ข้างในมีปัญหา รอฉันก่อน ฉันไปดูเอง"
ฉู่เสวียนเกอพูดจบ ก็รีบออกไปทันที
สามนาทีต่อมา ฉู่เสวียนเกอกลับมาพร้อมสีหน้าหนักอึ้ง
"ออกไปก่อน เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังว่าข้างในเป็นยังไง"
ออกจากโรงงานมา ทั้งคู่หลบเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นเธอตั้งสติได้แล้ว ฉู่เสวียนเกอก็เล่าสิ่งที่เห็นในอาคารสีเทาเข้มหลังนั้นให้ฟัง
"โรงงานใช้แรงงานผิดกฎหมาย ข้างในมีทั้งเด็ก คนพิการ แล้วก็พวกพนักงานเสิร์ฟที่ถูกคุณชายใหญ่รังแก รวมถึงคนใช้ที่น่าจะเป็นของบ้านนายกเทศมนตรีด้วย"
เผย์เหอหนิงไม่คิดว่าหนูในโรงงานจะหมายถึงคนพวกนี้
"ผู้บริสุทธิ์?"
"อืม"
เผย์เหอหนิงแบ่งแฟ้มประวัติพนักงานที่หยิบออกมาจากโรงงานให้ฉู่เสวียนเกอครึ่งหนึ่ง
"งั้นลองตรวจสอบข้อมูลพนักงานทั้งสิบสามคนดูก่อน"
เผย์เหอหนิงเปิดแฟ้มประวัติหนึ่ง เลือกจำชื่อ รูปถ่าย และที่อยู่บ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เผย์เหอหนิงกัดครัวซองต์ที่ฉู่เสวียนเกอให้ พลางเดินไปกับเขาเพื่อดูบ้านของพนักงานทั้งสิบสามคนนั้น