จากยานเซียนที่แล่นผ่านมา สิบแปดยอดเขาของสำนักหมื่นภูตเซียนล้วนอบอวลไปด้วยพลังวิญญาณเข้มข้น แสงมงคลเปล่งประกายวาบวับ
เมฆเซียนและนกกระเรียนศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นอายมงคลตะวันออก ทัศนียภาพแห่งสำนักเซียนเหนือล้ำเช่นนี้ช่างงดงามยิ่งนัก
เฉินอวี้ ตงฟางชิง โจวเหมิง มั่วเวินซู ต่างเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น โอ้พระเจ้า! ข้ากลายเป็นศิษย์ในสำนักชั้นยอดของแดนเซียนใหญ่แล้วด้วย!
ร่างขาวผ่องดุจหยกของเฉินอวี้สั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าสวยงามบริสุทธิ์ผุดผาดขึ้นสีแดงเรื่อ
นางเหลือบมองท่าทางหล่อเหลาของสวีเซียวอีกครา หัวใจดวงน้อยเต้นตุบ ๆ แต่กลับไม่เอ่ยคำใด ดูเหมือนมีความในใจ
"หืม? ยานเซียนที่ไหนกัน? เหตุใดข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้!"
ยานเซียนบินมาถึงจัตุรัสยอดเขาประตูสวรรค์ เหล่าร่างหลายคนกระโดดลงมา ก้าวเท้าสู่ทางเข้าจัตุรัส
สวีเซียวมองบรรดาศิษย์ในสำนักที่เปี่ยมชีวิตชีวาอย่างพอใจ ยิ้มเบา ๆ แล้วกล่าว "ไม่เลว ข้าจากไปเพียงไม่กี่เดือน ไม่คิดว่าสำนักจะเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน อนาคตน่าจับตามองนัก!"
สี่คนเดินตามหลังสวีเซียว สายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง จินตนาการถึงการบำเพ็ญในสำนักเซียนใหญ่ในภายภาคหน้าแล้ว
เมื่อเข้าสู่จัตุรัส สวีเซียวแนะนำสถานการณ์ของหมื่นภูตเซียนจงให้เฉินอวี้กับคนอื่น ๆ ฟังคร่าว ๆ ที่นี่คือยอดเขาประตูสวรรค์ ประตูหน้าของหมื่นภูตเซียนจง และเป็นยอดเขาที่ใหญ่ที่สุด
"ข้า... ข้า... บัดซบ!?!"
เมื่อบรรดาศิษย์รอบกายมองเห็นใบหน้าของสวีเซียวชัดเจน ต่างก็ตะลึงงันอยู่กับที่ สมองดับวูบไปชั่วขณะ แข็งทื่อราวกับศิลา
แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!