“รางวัลจากระบบมาถึงแล้ว”
สวีเซียวยิ้มบาง ไม่เสียแรงที่ใช้ยันต์แปรเทพไปสามแผ่นสังหารมั่วจี๋เทียน
“ผู้อาวุโสสวีช่างเก่งกาจยิ่งนัก ข้าน้อยไม่เคยพบเห็นบุรุษผู้กล้าหาญเช่นผู้อาวุโสสวีมานานแล้ว!”
อวี้หลิงหลงขยับกายเข้ามาใกล้ แนบชิดข้างสวีเซียว
“เจ้าสำนักอวี้ โปรดสำรวม!”
ใบหน้าเก่าแก่ของสวีเซียวกระตุกเล็กน้อย
“ผู้อาวุโส ข้าน้อยเพียงแค่ชื่นชมในตัวผู้อาวุโสเท่านั้น!”
อวี้หลิงหลงเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงแผ่วเบา
พูดจบ นางก็แอบหยิบป้ายสื่อสารที่หอมกรุ่นกลิ่นกายสตรีส่งผ่านกลิ่นหอมอวลออกมา ยัดใส่อ้อมอกของสวีเซียว
“ผู้อาวุโส หากมีเวลา ติดต่อข้าน้อยด้วยนะ!”
“ฮ่าๆ!”
ตบบ่าของสวีเซียวแล้ว อวี้หลิงหลงก็หัวเราะหวาน เสน่ห์เย้ายวน พร้อมสายลมหอมกรุ่นจากไป
ตู๋กูหลิงยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วเส้นคม สีหน้าไม่สู้ดีนัก
นังตัวเหม็นนี่!
คนเยอะเกินไป นางระเบิดอารมณ์ไม่ได้
อีกทั้งตอนนี้ นางก็ยังไม่ใช่สหายร่วมเต๋าของศิษย์พี่ ไร้สิทธิธรรมอันควรมากำกับดูแลเรื่องพวกนี้ของศิษย์พี่
แล้วอีกอย่าง ก่อนหน้านี้นางก็รับผลประโยชน์จากศิษย์พี่ไปแล้ว ไม่ว่าศิษย์พี่จะเลี้ยงเด็กนางบำเรอข้างนอก...
สำนักทั้งฝ่ายธรรมะและอสูรที่อยู่รายรอบเห็นดังนั้น ก็อึ้งงันกันอีกครั้ง
อวี้หลิงหลงเจ้าสำนักสำนักสุขสม ซึ่งปกติมีมาตรฐานสูงลิ่วต่อบุรุษ กลับเป็นฝ่ายแสดงความหวังดีต่อเฒ่าสวีอย่างแข็งขัน?!
เป็นไปไม่ได้หรอก!
เหล่าเจ้าสำนักและผู้อาวุโสเหล่านี้คิดจนหัวแตกก็ยังนึกไม่ออก คนแก่ใกล้ตายคนหนึ่ง มีดีอะไรถึงเรียกความสนใจจากอวี้หลิงหลง เจ้าสำนักสำนักสุขสมได้!