ตู๋กูหลิงขี้เกียจจะเปิดโปงคำโกหกตื้น ๆ ของสวีเซียว ได้แต่พึมพำว่า "ศิษย์พี่ ท่านบำเพ็ญเพียรมาพันปี อาจจะรู้จักสำนักสุขสมไม่ลึกซึ้งพอ"
"วิชาที่พวกนางฝึกนั้นดูดกลืนพลังปราณและพรชะตาของบุรุษ"
"พรชะตาเป็นสิ่งลี้ลับ ยังไม่ต้องพูดถึง แค่พลังปราณก็ดูดผู้ฝึกตนดับไปมากมายไม่รู้เท่าไรแล้ว"
นางเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง "ศิษย์พี่ อวี้หลิงหลงจนถึงตอนนี้ยังคงอาศัยพรสวรรค์ของตนฝึกฝนจนถึงขั้นเก้าจั้นฮว่า"
"หากท่านคบหากับนางใกล้ชิดเกินไป อาจสิ้นชีพก่อนวัยอันควร!"
สวีเซียวฟังแล้วนิ่งไป
เขาสังเกตเห็นคำหนึ่ง
พรชะตา!
หลังจากเขากินยาเม็ดจอกฟ้าสุริยันเก้าจักร พรชะตาและพรสวรรค์ของตนก็ถึงขีดสุด
ด้านพลังปราณ เขาคิดว่าแค่ระดับเจี๋ยตานคงไม่พอให้อวี้หลิงหลงสนใจ
หน้าตารูปร่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้จะหล่อเหลา แต่ก็แก่แล้ว
เช่นนั้น หรือเป็นเพราะพรชะตาขั้นสูงสุดที่ดึงดูดนาง?
เป็นไปได้มาก!
สวีเซียวยิ้ม "วางใจเถิดศิษย์น้อง ศิษย์พี่รู้ดีถึงความร้ายกาจของสตรีชั่วร้ายพวกนั้น จะไม่พัวพันกับนาง"
"เพื่อน แค่เพื่อนธรรมดาทักทายถามไถ่กันเท่านั้น"
เขาแค่ไปส่งของแล้วรับผลคืนกลับ ไม่มีอะไรสำคัญ
ว่าแล้วสวีเซียวก็บังคับกระบี่เหินขาวหยกที่เปล่งรัศมีเจ็ดสีของตน กล่าวลาทั้งสามคน บินมุ่งหน้าสู่ทิศใต้ของเขาจันทราลับ