"ไอ้โง่! ใจเย็น!"
"ไอ้แก่ใกล้ตายยังทำให้เจ้าบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้ ต่อไปเจ้าจะยืนหยัดเหนือใต้หล้าได้อย่างไร!"
"ข้าตาบอดหรืออย่างไรถึงได้เลือกลูกศิษย์โง่เง่าเช่นเจ้า!!"
เสียงโกรธแค้นที่ดังก้องจากส่วนลึกของวิญญาณดังขึ้นอีกครั้ง เปี่ยมด้วยความเสียใจและสิ้นหวัง
หากเขาไม่เร่งหาแหล่งพำนักในทะเลญาณเพื่อฟื้นฟูพลัง จะไปเก็บของไร้ค่านี้มาเป็นลูกศิษย์ได้อย่างไร!
ช่างโง่เขลาเบาปัญญายิ่งนัก!
"ท่านอาจารย์... ข้า... ข้าผิดไปแล้ว..."
เซียวมู่เหอมองสวีเซียวที่ถูกรายล้อมราวดวงดาวประดับเดือน ใบหน้าบวมแดงก่ำเป็นสีตับหมู
ความทุกข์ทรมานในใจปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์โหมซัด
นับตั้งแต่พบอาจารย์ เขาไม่เคยประสบกับฉากที่ถูกมองข้ามเช่นนี้!
ในสำนักอสูรขั้วโลกเหนือ เขาคืออัจฉริยะขั้นสุดยอดที่ทุกคนหมายปองเสมอมา!!
เจ้าสวีแก่!
แย่งซีนข้า!
ข้าไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกับเจ้า!!
สำหรับจอมโอ้อวด การไม่ได้เป็นจุดสนใจนั้นก็ทุกข์ระทมอยู่แล้ว
แต่ครั้นไม่เพียงไม่ได้เด่น ซีนยังถูกผู้อื่นฉกฉวยไป!
และยังเป็นไอ้แก่ที่ใกล้ตาย!
เขาแทบกระอักเลือดด้วยความคั่งแค้น!
"พอเถิด อดทนไว้"
"มีข้าอยู่ ไม่ช้าเร็วเจ้าก็จะได้เป็นจ้าวแห่งทวีปผานหลง!"
เสียงในทะเลญาณส่วนลึกกล่าว "ไอ้แก่คนนั้นน่าจะยังมีอาคมอักขระชั้นยอดขั้นแปรเทพติดตัว อย่าขัดแย้งกับมัน จำไว้ ตอนนี้เจ้าต้องซ่อนเร้น รอให้ถึงขั้นหลอมสุญตาค่อยว่ากัน!"