"ไสหัวไป"
ตู๋กูหลิงไม่แม้แต่จะมองจินหลิ่วเซียง เพียงจับจ้องที่สวีเซียว เอ่ยเสียงเรียบ
"จ...เจ้าค่ะ..."
จินหลิ่วเซียงถอยพรวดจากข้างกายตู๋กูหลิงด้วยความหวาดกลัว เหลียวหลังมองสวีเซียว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
ท่านเจ้าสำนักตู๋กูช่างน่ากลัวยิ่งนัก...
แรงกดดันน่าสะพรึงนี้ คล้ายตนเป็นเพียงมดปลวกอ่อนแอต่อหน้านาง
เมื่อจินหลิ่วเซียงจากไป ตู๋กูหลิงปิดประตูลง
มองสวีเซียวที่สีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย นางกลับยิ้มอย่างผิดวิสัย "ศิษย์พี่ ข้าน้อยบอกแล้วว่าจะหาคู่บำเพ็ญงาม ๆ ให้ท่าน เหตุใดท่านจึงอดรนทนไม่ไหวแม้เพียงไม่กี่วัน"
"นึกไม่ถึงเลยว่า ยามแก่ลง ใจศิษย์พี่กลับยิ่งขลุกอยู่กับเรื่องนี้"
สวีเซียวได้ยินน้ำเสียงแฝงคำตำหนิ ก็ถอนใจยิ้ม "ศิษย์น้อง ข้าเพียงมีวาสนากับจินหลิ่วเซียง แค่ชี้แนะวรยุทธ์ให้นางเท่านั้น"
"ศิษย์น้องอย่าได้คิดมากเลย"
ในใจเขาส่ายหน้า คิดว่าคงปิดบังไปไม่พ้น
ตู๋กูหลิงและเขาเติบโตมาแต่เด็ก แม้เขาจะมีพรสวรรค์จำกัด ไม่อาจไปถึงขั้นแปรเทพ จึงเป็นคู่บำเพ็ญของนางไม่ได้
แต่เขารู้ดีว่า ตู๋กูหลิงมีความยึดติดในตัวเขาอย่างประหลาด
นางเป็นผู้หาคู่บำเพ็ญให้เขาก็ว่าไปอย่างหนึ่ง แต่หากเขาไปหาเอง ตู๋กูหลิงต้องโกรธแน่
จนใจจริง เพราะตนยามหนุ่มรูปงามล้ำเลิศ มีเสน่ห์เหลือล้น ฝากรอยประทับอันมิอาจลบเลือนไว้ในใจศิษย์น้องตู๋กู...