หลังจากโอบกอดกันพักหนึ่ง ใบหน้างดงามของตู๋กูหลิงก็แดงระเรื่อ นางสวมกระโปรงตัวบนเรียบร้อย
นางมองสวีเซียวแล้วทอดถอนใจ "ศิษย์พี่......เคล็ดอมตะเพียวเมี่ยวของข้าต้องใช้กายหยินบริสุทธิ์เป็นพื้นฐานในการบำเพ็ญ เกรงว่าชาตินี้ ข้ากับศิษย์พี่คงไม่มีวันเป็นสหายร่วมเต๋าได้......"
สวีเซียวส่ายหน้ายิ้ม "ไม่เป็นไร ศิษย์น้อง ชาตินี้ไม่ได้ ชาติหน้าก็แล้วกัน ได้อยู่เคียงข้างศิษย์น้องถึงหนึ่งพันปี สำหรับข้าสวีเซียวก็เพียงพอแล้ว"
เขารู้ดีว่าที่ตู๋กูหลิงพัฒนาก้าวหน้าอย่างเหลือเชื่อตลอดหนึ่งพันปี จนตอนนี้บรรลุถึงขั้นแปรเทพขั้นเก้าแล้วนั้น
เป็นเพราะนางมีกายหยินบริสุทธิ์ซึ่งหาได้ยากในรอบหมื่นปี
และนั่นคือเหตุผลที่จีเสวี่ยเลือกนางเมื่อครั้งกระโน้น
กายเนื้อชนิดนี้แม้จะบำเพ็ญได้เร็ว แต่มิอาจผูกสัมพันธ์กับบุรุษได้ เพราะหากกายหยินบริสุทธิ์ถูกทำลาย ความเร็วในการบำเพ็ญก็จะถดถอยลงอย่างมาก
ก่อนจะถึงขั้นหลอมสุญตาซึ่งเป็นขั้นถัดจากขั้นแปรเทพ ศิษย์น้องตู๋กูต้องรักษากายหยินบริสุทธิ์เอาไว้
ตู๋กูหลิงมองสวีเซียว แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ศิษย์พี่ ชาตินี้ข้าทรยศต่อท่านถึงเพียงนี้ ท่านยังยินดีมอบโอสถประทินโฉมชั้นยอดล้ำค่าเช่นนี้ให้ข้าอีก"
"ศิษย์พี่ ข้าเข้าใจหัวใจของท่านแล้ว......หนึ่งพันปีที่ผ่านมา ลำบากท่านจริง ๆ"
"ภายภาคหน้าหากท่านมีใจไปทางนั้น ข้าจะไม่ขัดขวางอีก แต่ว่าศิษย์พี่ ท่านต้องสำรวมหน่อย......อย่าทำให้ใครรู้ไปทั่วล่ะ......"