สวีเซียว ยิ้มน้อย ๆ เสื้อคลุมขาวปลิวไสว ใบหน้าหล่อเหลาเรืองรอง
"หืม?"
ชุยอวิ๋นผู้ถือกระบี่วิเศษชะงัก อัจฉริยะตู๋กูจิงอวิ๋นชะงัก ผู้อาวุโสแห่งสำนักเทียนอีทั้งหลายชะงัก
ทั่วทั้งสนาม รวมถึงสำนักเซียนหยินหยาง มองสวีเซียวด้วยความสงสัย
ไม่ไกลนัก จี้โขว ตาเป็นประกาย ใบหน้าอ้วนสั่นเทิ้ม
รีบส่งสายตาและส่งเสียงเข้าหูให้อูชิวในชุดกระโปรงดำที่คุกเข่าอยู่กับพื้น "โยมอูชิว ก็หนุ่มคนนี้แหละ! ใช่เขาแล้ว ตามเขาไป เขาคือผู้มีวาสนาของเจ้า!"
เช็ดคราบน้ำมันที่มุมปาก จี้โขว ยิ้มบาง ๆ แล้วกัดขาหมูต่อไป
อาจารย์ใหญ่ อวิ๋น หลิน ร่างกายในเบื้องอนาคต ทะลวงผ่านกรอบกักขัง มองเห็นวี่แววผลลัพธ์ในเบื้องหน้า สมกับเป็นอาจารย์ใหญ่จริง ๆ!
มีผู้มีวาสนาจริง ๆ ด้วย!
อูชิว มองเงาร่างสูงตระหง่านแข็งแกร่งของสวีเซียว ทั้งใบหน้าหล่อเหลาที่สะเทือนฟ้า
กะพริบตางาม มือเล็กขาวกำแน่น
ผู้มีวาสนาของนางยังหล่อเหลาอีกด้วย!
ความชื่นชอบต่อสวีเซียวเพิ่มขึ้นเล็ก ๆ ในใจ คนหล่องานก็ประทับใจ
"เจ้าหน้าที่สวี ไม่ทราบว่าคำพูดของท่านหมายความว่าอย่างไร? กำจัดผู้บำเพ็ญชั่วเสียแต่เนิ่น ๆ สำนักเซียนเทียนอีของข้าก็สบายใจ" ชุยอวิ๋นขมวดคิ้ว
ฝีมือที่สวีเซียวแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้น่าตกตะลึงยิ่งนัก กระบี่เซียนสูงสุดสองเล่มสามารถต้านทานค่ายกลกระบี่ของผู้อาวุโสใหญ่ได้
กำลังรบจริงไม่อ่อนกว่าเขาแล้ว ไม่สมควรเอามองเป็นมนุษย์เซียนธรรมดาอีกต่อไป
น้ำเสียงถือว่าสุภาพพอควร
สวีเซียว หัวเราะเบา "เจ้าสำนัก ภายนอกยังมีพระสงฆ์พุทธธรรมเต็มหมู่และนักบำเพ็ญแห่งยวี่จิงเป็นอันมาก พวกเขายังคงรอผลอยู่"
"นำอูชิวออกจากพิภพน้อยก่อน ก็พิสูจน์ได้ว่า สำนักเซียนทั้งเจ็ดแห่งหลิงชางที่มาเยือนพุทธธรรม มีเหตุมีผล ไม่ใช่เรื่องหาเรื่อง"