ร่างกายงดงามไร้ที่ติ เงาดำของชุดคลุมดำทอดโค้งชวนตะลึง
งดงามเย้ายวน บริสุทธิ์มีเสน่ห์ อูชิวถูกพันธนาการด้วยแสงทองกลางโถงใหญ่ คุกเข่าลงกับพื้นเพียงข้างเดียว
นางกระพริบดวงตางดงามเอ่ย "หลวงจีนจี้โขว ท่านคะ วันนี้ข้าจะได้พบผู้มีวาสนาต่อกันหรือไม่ เป็นผู้บำเพ็ญแห่งแดนเซียนลิ่งจ้างกระนั้นหรือ"
หลวงจีนอ้วนจี้โขวยิ้ม "เรื่องนี้ก็ไม่ทราบ แต่อาตมาเดาว่าน่าจะใช่ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ปล่อยพวกเขาเข้ามา"
"สรุปก็คือเจ้าจงอยู่เฉย ๆ อย่าทำอะไรทั้งนั้น พอสำนักเซียนทั้งเจ็ดมาถึง ใครที่ควรจะมัดก็มัด ใครที่ควรจะจับก็จับ อย่าขัดขืน ปล่อยไปตามยถากรรม"
"ตายไม่ลงหรอก ผู้มีวาสนาต่อกันของเจ้าจะออกหน้าช่วยเหลือเจ้าแก้ไขอันตรายทั้งหมด พาเจ้าออกจากนรกอเวจีแห่งนี้เอง"
เขากินไปพลางถอนหายใจไปพลาง "อนิจจา... ใจของพ่อแม่นั้นน่าเวทนานัก ท่านอูชิว พ่อของเจ้ารักเจ้าจริง ๆ นะ แค่การฝึกตนในโลกมนุษย์เพียงเล็กน้อย กลับก่อเวรก่อกรรมได้ถึงเพียงนี้ อาตมาอิจฉาจริง ๆ !"
พูดจบก็ตะกละตะกลามกินต่อ
เขาก็เคยฝึกตนในโลกมนุษย์มาเหมือนกัน แต่หลายครั้งก็เป็นโสดอยู่จนสิ้นชีพ
ไม่มีบุญวาสนาเท่าหุยฉือ...
อูชิวส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ แล้วหุบปากนิ่งเงียบ
นางไม่เคยเห็นหุยฉือแสดงความเอ็นดูเป็นพิเศษต่อนางเลยสักครั้ง เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด เคร่งขรึมไม่เข้าใครออกใคร
ไม่รู้สึกถึงความรักของพ่อเลยสักนิด!
ตอนเด็ก ๆ ส่งนางขึ้นไปแดนเซียนลิ่งจ้างแล้ว ก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย ไม่รักนางเลยจริง ๆ !
อีกด้านหนึ่ง สำนักเซียนทั้งห้าพบแสงวาววับด้านหน้า ต่างพากันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
"พุ่ง!"
"พุ่งไป! ข้างหน้าคือสถานที่คุมขังอูชิว! ต้องไปให้ถึงเป็นคนแรก!"
"ให้ตายเถอะ รีบไป!!!"
แสงเซียนของเซียนสวรรค์ทั้งห้าสำนักเปล่งประการาว ต่างกลายเป็นแสงสีหนึ่งสาย พุ่งไปยังวิหารทองที่ปลายทางอย่างไม่คิดชีวิต