โอบกอดหญิงงามไว้ทั้งซ้ายทั้งขวา รอบกายเหล่าผู้อาวุโสหญิงของสำนักเซียนฉานว์ที่มองจนตะลึง
พรชะตาคุณภาพสูงถูกดูดซับอย่างไม่ขาดสาย ทำให้เหล่าผู้ชมต้องกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา แต่ก็ไม่อายที่จะแย่งชิงกับผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนัก
"ข้าให้ตายเถอะ... มะเร็งร้ายชัด ๆ !!!"
"กรงเล็บปีศาจนี่ยื่นไปถึงสวรรค์แล้ว!"
"ไอ้สารเลว! โล้นไม่มีมารยาท!!"
เหล่าคนของสำนักเซียนหยินหยางบนดาดฟ้าเรือแทบจะทนมองไม่ไหว รู้ว่าสวีเซียวเป็นพวกเจ้าชู้ แต่เจ้าชู้ได้ถึงขั้นนี้ก็ยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือนในใต้หล้า
สำนักเซียนฉานว์นี่จะกวาดไปทั้งสำนักเลยงั้นหรือ?!
ไม่กลัวถูกพวกนางปีศาจดูดกลืนเป็นซากแห้งหรือไง?!!
ทนมองไม่ไหว ต่างพากันสีหน้าเศร้าสร้อย
หากเป็นคนทั่วไป ทุกคนย่อมประณามนางปีศาจแห่งสำนักเซียนฉานว์อย่างแน่นอน แต่สำหรับสวีเซียว ทุกคนกลับรู้สึกว่าแม้แต่สำนักเซียนฉานว์เขาก็ยังไม่ปล่อย
มะเร็งร้าย! เจ้าชู้ล้วน ๆ เลย!!
"พี่สวี หลิวลี่พี่สาวก็ชอบเจ้าเหมือนกันนะ! ต่อไปพวกเราควรติดต่อกันบ่อย ๆ นะ!"
"นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ท่านผู้อาวุโสใหญ่หลิวลี่กับข้ามีวาสนาต่อกัน ป้ายสื่อสารนี้เก็บไว้เถิด"
"หึหึ! พี่ช่างดีจริง ๆ! พี่คิดถึงเจ้านะ!"
ผู้อาวุโสหลิวลี่ชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง ลั่วอินซ่าหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่กล่าวสิ่งใด คอยดูดซับพรชะตาอยู่เงียบ ๆ
พรชะตาของอีกฝ่ายมากมายจนดูดซับไม่ไหว แบ่งให้ผู้อาวุโสหลิวลี่บ้างก็ไม่เป็นไร!
อูชิวที่ถูกมัดอยู่ข้าง ๆ มองด้วยความงุนงง
"นี่..."
"ผู้นี้คือผู้มีวาสนาต่อกันของข้าจริง ๆ หรือ???"
ความประทับใจอันดีลดลงอย่างรวดเร็ว
แม่เจ้า!
นี่มันเจ้าชู้ตัวฉกาจชัด ๆ !!
เหล่าสาวปีศาจแห่งฝ่ายอธรรมฉานว์ยังกล้ายื่นกรงเล็บปีศาจเข้าหาตนเองได้งั้นหรือ?!
ในความงุนงงก็รู้สึกมึนงงไปหมด
เรือเซียนลอยแล่นอย่างช้า ๆ กลับมายังชั้นแรก นรกตะขอเหล็ก
น้ำแข็งวิญญาณสีดำน้ำเงินอันไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมทั่วทั้งชั้นของนรกอเวจี ไม่จางหายไปนาน
เหล่าผู้บำเพ็ญชั่วผู้นับไม่ถ้วน ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ถูกแช่แข็งตายอยู่ในน้ำแข็งวิญญาณทั้งหมด ไอเย็นสะเทือนเลื่อนลั่น