"โอ้?"
เสวี่ยหยาวในชุดกระโปรงสีขาวร่างสั่นน้อย ม่านตางดงามมีความเลื่อนลอยชั่วขณะ
หลิวอ้ายฮวาหรือ?
ลูกศิษย์สวีเซียวถึงเวลานี้ยังคิดถึงหลิวอ้ายฮวาอีก?
คิดไปถึงบางอย่าง ใบหน้างดงามยิ่งนักพลันปรากฏความโกรธเคือง "ศิษย์หื่น! ยังคิดถึงหลิวอ้ายฮวาคนอื่นอีก กรงเล็บปีศาจของเจ้าไม่สำเร็จแล้วจะไม่ยอมเลิกราสินะ!"
"อาจารย์จะตอนเจ้าเสียตอนนี้ เพื่อทำให้จิตเต๋าของเจ้ามั่นคง!"
เข้ามาจับสวีเซียวจะลงมือ ความโกรธในใจท่วมท้น กล้าดียังไงมาแตะกรงเล็บปีศาจของอาจารย์!
เจ้าเด็กสีตัณหา!
"อะไรนะ?!"
สวีเซียวตกใจตะลึง สายคาดเซียนอันแวววาวที่พันธนาการเขาถูกเสวี่ยเหยาคลายมัดแล้ว แต่ยังไม่ปลดทั้งหมด เหลือช่องไว้เพื่อความสะดวกในการตอนลูกศิษย์เจ้าหื่นคนนี้
ร่างมหาเทพฮุ่นหยวนอันน่าพิศวงไร้สิ้นสุดได้โอกาสหายใจเพียงชั่วครู่ วินาทีนั้นพลังวิญญาณหนาแน่นรอบกายถูกดูดซับเข้าสู่ร่าง พลังวิญญาณภายในร่างเริ่มหลั่งไหล
"ลูกศิษย์สวีเซียว อาจารย์ทำเพื่อเจ้าเองนะ!"
มือเล็กขาวเนียนยาวงดงามจับสวีเซียวไว้ ภูมิขั้นกดทับอย่างสิ้นเชิง
จิตเทพล็อกเป้า มืออีกข้างกำลังจะเงื้อลง สวีเซียวหน้าซีดตกใจสุดขีด
"จานทะลวงฟ้าฮุ่นหยวน!"
ในวินาทีสำคัญที่พลังวิญญาณฟื้นฟู สวีเซียวเปิดใช้ของวิเศษรักษาชีวิตจานทะลวงฟ้าฮุ่นหยวนที่สามารถเคลื่อนย้ายไกลพันลี้ได้ในชั่วครึ่งลมหายใจ
แสงขาวส่องวาบ เสวี่ยหยาวชะงักไปเล็กน้อย
ครึ่งลมหายใจแทบจะเป็นเพียงชั่วพริบตา ชั่วขณะนั้นร่างของสวีเซียวถูกห่อหุ้มด้วยแสงขาวประหลาดชั้นหนึ่ง กายของเขาระเบิดเสียงดังตูมแล้วหายไปตรง ๆ
จะตอนเขาอยู่แล้วมีดจะลงแล้ว อาคมอักขระข่มขวัญก็ไม่ทันแล้ว หนีทันทีคือหนทางที่ถูกต้อง!
มองสวีเซียวที่หายไปจากมือ เสวี่ยหยาวกะพริบม่านตางดงาม ราวกับเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง