"ปราณแท้หงเหมิง!"
"ในโอสถเต๋าต้าหลัวนี้ ไยถึงมีปราณแท้หงเหมิงที่ไร้เจ้าของปนอยู่ด้วยเพียงเสี้ยวหนึ่ง!"
"สวีเซียวลูกศิษย์! เจ้าได้สิ่งนี้มาจากที่ใดกัน! เป็นไปไม่ได้! ในโอสถเต๋าต้าหลัวนี้ จะมีปราณแท้หงเหมิงเจือปนอยู่ได้อย่างไร!"
จีเสวี่ยใช้จิตเทพแผ่สำรวจพบปราณแท้หงเหมิงอันแผ่วเบานั้นในโอสถต้าหลัวหงเหมิงของสวีเซียว ร่างงามยังคงสั่นเทิ้มไม่หยุด ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเหลือเชื่อสุดจะเอ่ยถึง
ยาเต๋าต้าหลัวของสวีเซียวลูกศิษย์ มิเพียงมีปราณแท้หงเหมิงซึ่งเป็นต้นธารแห่งมหาวิถีเท่านั้น คุณภาพของยาเซียนเม็ดนี้ยังเหนือกว่ายาเต๋าต้าหลัวทั่วไปถึงสามเท่าตัว
หาคู่เปรียบมิได้!
นี่... นี่มันเรื่องเช่นไรกันแน่?
มรดกสืบทอดเซียนจักรพรรดิของสวีเซียวลูกศิษย์ ที่แท้เป็นฝีมือเซียนจักรพรรดิผู้ใดกัน!
เรียวปากน้อยอันงดงามสดใสเผยอออกเล็กน้อย กลิ่นหอมดอกไม้โชยเข้าจมูก เสวี่ยเหยาถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ
สวีเซียวที่ถูกมัดเป็นมัมมี่เอ่ยยิ้มๆ "อาจารย์ ท่านพูดถูกแล้ว โอสถเต๋าต้าหลัวของข้ามิใช่เทพโอสถธรรมดา มันมีอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่าโอสถต้าหลัวหงเหมิง"
"ตามชื่อก็เห็นได้ ยาวิเศษเม็ดนี้แฝงปราณแท้หงเหมิงไว้เสี้ยวหนึ่ง หากข้าเดาไม่ผิด คงเป็นเซียนจักรพรรดิยุคบรรพกาลผู้นั้นที่กลับชาติมาเกิด ได้วาสนาแห่งการสร้างตนมา แล้วหลอมรวมปราณแท้หงเหมิงของตนเข้าไว้ในโอสถต้าหลัวหงเหมิงเม็ดนี้"
เสวี่ยเหยาใบหน้างดงามอ่อนโยนเริ่มระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างตื่นเต้น "เป็นไปไม่ได้! สวีเซียวลูกศิษย์ เจ้าไม่เข้าใจปราณแท้หงเหมิง ปราณแท้หงเหมิงเมื่อถูกหลอมแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่ผู้อื่นจะหลอมใช้มันอีก!"
"พวกโจรกระจอกต่ำช้าบางพวกคิดแต่จะแย่งชิงปราณแท้หงเหมิงของผู้อื่น หารู้ไม่ว่าต้นธารแห่งมหาวิถีนี้จะได้มาง่ายดายเช่นนั้นรึ? ล้วนเป็นความพยายามที่สูญเปล่า!"