ใต้แสงไฟสีขาวจ้า ใบหน้าของคุณป้าจางยิ่งดูซีดเผือด
“กรรมตามสนอง… ทั้งหมดเป็นกรรมตามสนอง…”
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก “ฉันคิดว่าจะไม่มีใครรู้เสียอีก คิดว่าถ้าฉันยืนกรานไม่พูด อีกสักพักทุกอย่างก็คงผ่านไป…”
“คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ทำลายความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของเธออย่างไม่ปรานี “ตุ๊กตากระดาษไม่ได้โผล่ไปที่บ้านคุณเป็นครั้งแรกแล้วใช่ไหม? วันนี้กับเมื่อวาน ก่อนพวกเราจะมาที่นี่ คุณก็ถูกจับตาอยู่แล้ว ที่คุณยังมีชีวิตมาถึงตอนนี้ก็เพราะคนคนนั้นไม่อยากฆ่าผู้บริสุทธิ์ เขากำลังชั่งใจว่าความผิดของคุณหนักแค่ไหน”
ร่างของคุณป้าจางสั่นอีกครั้ง “ฉัน… ฉันก็จนปัญญาจริง ๆ…”
เสียงของเธอเจือสะอื้น “ฉันอยากเป็นคนดีนะ ฉันอยากเป็นคนดีจริง ๆ… ตอนนั้นที่ฉันลักพาตัวผู้หญิงกับเด็ก ก็เพราะต้องหาเลี้ยงชีพ แต่หลังจากนั้นฉันก็รู้ตัวแล้วว่าทำผิด ฉันกลับหมู่บ้านก็เพราะอยากบอกลาชีวิตในอดีต”
“แต่ใครจะไปคิดว่าเมียลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้าน จะเป็นหนึ่งในคนที่ฉันลักพาตัวไปตอนนั้น!”
เธอกุมศีรษะอย่างทุกข์ทรมาน “ตั้งแต่วินาทีที่เมียลูกชายผู้ใหญ่บ้านจำฉันได้ ฉันก็รู้แล้วว่าความลับของฉันตกอยู่ในมือครอบครัวผู้ใหญ่บ้าน ที่จริงฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการลักพาตัวโดยตรง ฉันแค่… แค่หลอกเด็กสาวให้ไปยังที่ที่กำหนด แล้ววางยาให้พวกเธอ ก่อนส่งต่อให้คนอื่น ฉันก็ได้เงินมาไม่มากด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้เลยว่าเด็กสาวพวกนั้นจะถูกขายไปที่ไหน และไม่คิดเหมือนกันว่าพอกลับมาหมู่บ้านแล้วจะได้เจอผู้หญิงคนนั้น…”