คุณป้าจางอดหดคอไม่ได้ «พวกคุณเข้าใจฉันใช่ไหม? ฉันเองก็มีเหตุผลจำเป็นนะ ฉันยอมรับว่าตอนสาว ๆ เคยทำเรื่องผิดพลาดไปบ้าง แต่ฉันสำนึกผิดจากใจจริงแล้ว ฉันอยากเป็นคนดีให้ได้ อีกอย่าง พวกเด็กสาวที่ถูกลักพาตัวไปก็ใช่ว่าจะมีชีวิตแย่เสมอไป ภรรยาของลูกชายผู้ใหญ่บ้านไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีหรือไง?»
«จะโทษก็ต้องโทษที่เถียนเฉิงเฉิงสวยเกินไป เธอเป็นสาวน้อยหน้าตาดีขนาดนั้น ไม่อยู่ดี ๆ ในเมืองใหญ่ของตัวเอง กลับมาทำอะไรในหุบเขากันดารของพวกเรา...»
«เมื่อก่อนเด็กสาวที่ฉันเคยจัดการให้ถูกพาตัวมาที่นี่ ต่างก็พยายามหาทางหนีออกไปกันทั้งนั้น แต่เธอกลับเป็นฝ่ายมาที่นี่เอง ผู้ชายในหมู่บ้านคนไหนจะปฏิเสธสาวน้อยหน้าตาสดใสแบบนั้นได้ ใครจะต้านทานเสน่ห์ของเธอไหว?»
«รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองถูกตาโสดแซ่วัวหมายหัวแล้ว แต่ก็ยังไม่หนี ยังอยู่ที่นี่ ถ้าจะพูดกันจริง ๆ เธอเองก็มีส่วนผิด...»
ปัง!
จงหมิงซิวทนไม่ไหวอีกต่อไป ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของคุณป้าจาง เขาเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างแรง เฉียดใบหูของเธอไปเพียงนิดเดียว ก่อนซัดโครงเตียงไม้ด้านหลังจนแหลกเป็นชิ้น ๆ!
เสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ข้างหู คุณป้าจางตกใจจนตัวแข็งทื่อ ร่างกายเกร็งค้าง รูม่านตาสั่นระริก ได้แต่มองจงหมิงซิวอย่างเหม่อลอย
แสงไฟสีขาวสาดลงมาจากด้านบน จงหมิงซิวยืนอยู่ในเงามืด รูปร่างสูงถึงหนึ่งเมตรเก้าสิบดูคุกคามจนบดบังแสงเงาไปหมด