อากาศเงียบสงัด ไม่นานนักก็มีเสียงของคุณป้าจางดังแว่วออกมาจากในห้องเป็นระยะ
คล้ายกำลังละเมอ คล้ายกำลังสารภาพบาป “ไม่ใช่ฉัน... ไม่ ไม่ ฉันไม่รู้...”
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ...”
“เฉิงเฉิง เฉิงเฉิงรู้ใช่ไหมว่าป้าเป็นคนดี?”
“ฉันผิดไปแล้ว ตอนนั้น... ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าจะเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ...”
“ฉันก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก เฉิงเฉิง เฉิงเฉิง ป้าจะคุกเข่าขอขมา พรุ่งนี้ป้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ พรุ่งนี้จะเผาให้จริง ๆ ในเมื่อจากไปแล้ว ทำไมถึงไม่ไปให้พ้น ๆ กันเสียทีล่ะ?”
“...”
เสียงหวาดผวาดังมาจากด้านใน ฟางโม่กับคนอื่น ๆ สบตากัน ต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง
“เฉิงเฉิง?”
ชื่อนี้อีกแล้ว
ที่สำคัญคือ วันนี้เด็กสาวคนนั้นยังบอกว่า ครูเฉิงเฉิงกลับเข้าเมืองไปแล้ว แต่จากความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของคุณป้าจางตอนนี้...
“ครูเฉิงเฉิง” คนนี้ ที่จริงไม่ได้กลับเข้าเมืองไปหลังจากจากที่นี่เมื่อหลายปีก่อน แต่เสียชีวิตแล้วงั้นหรือ?!
หน้าต่างห้องของคุณป้าจางในคืนนี้ปิดไม่สนิท
เซิ่งซินเยว่เป่าลมหายใจเบา ๆ จากด้านนอก ผ้าม่านในห้องพลันไหววูบ
ท่ามกลางความมืดมิด มีแสงเย็นวาบผ่านเข้ามา จงหมิงซิวสีหน้าเปลี่ยนไป แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง แสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของเซิ่งซินเยว่เข้าไปแล้ว!
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังใสกังวานท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด เงาสีขาวด้านในสะดุ้งจนร่างไหววูบ ก่อนจะมุดออกทางช่องประตูอีกบานด้วยความเร็วสุดขีด!