“อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดช่วยผมด้วย คุณเก่งขนาดนี้ ต้องช่วยผมได้แน่ ใช่ไหมครับ!”
“ผมสาบาน คราวนี้ถ้าคุณยอมช่วยผม ต่อไปผมจะกลับตัวเป็นคนดี ตั้งใจทำงานและกตัญญูต่อพ่อแม่ให้ดี!”
เซิ่งซินเยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ “คุณจะกลับตัวเป็นคนดีหรือกตัญญูต่อพ่อแม่ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
พอได้ยินว่ามีคนต้องตายเพราะการกระทำของตัวเอง ปฏิกิริยาแรกของเขากลับไม่ใช่ความรู้สึกผิดหรือสำนึกเสียใจ แต่เป็นการห่วงตัวเอง!
คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าไม่เหมาะ เซิ่งซินเยว่อยากกรอกอาหารผีเข้าไปในปากเขาเสียจริง จะได้ให้เขาลองสัมผัสความรู้สึกของเหยื่อบ้าง!
หลิวเหว่ยคงไม่คิดว่าเธอจะพูดจาเย็นชาได้ถึงขนาดนี้ จึงอึ้งไป “คุณไม่ใช่อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่หรือครับ? คุณเก่งขนาดนี้แล้ว ในเมื่อมีความสามารถ ทำไมถึงไม่ยอมช่วยผม?”
“ถ้าคืนนี้ผมเกิดเรื่องขึ้นมา พวกคุณก็เท่ากับเห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ช่วย กฎหมายลงโทษพวกคุณได้เลยนะ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งนานแล้วที่ผมไม่ได้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่สักครั้ง ยังไม่ทันได้ทำหน้าที่ลูกที่ดีเลย จะตายได้ยังไง! ต่อให้ไม่เห็นแก่หน้าผม ผมก็ขอร้องคุณ เห็นแก่พ่อแม่ผม ช่วยผมด้วย พวกท่านลำบากมามากแล้ว ถ้ารู้ว่าผมตาย พวกท่านจะเสียใจแค่ไหน พวกคุณทนเห็นแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ยกมือขึ้นขยี้หูตัวเองโดยไม่รู้ตัว