“แต่คุณไม่รู้หรอกว่า คนในครอบครัวแค่ตัดขาดกับคุณต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น ลับหลังพวกเขายังคอยสนับสนุนคุณเงียบ ๆ งานส่งอาหารของคุณก็เป็นผลจากการที่พ่อแอบช่วยจัดการให้ ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าคนที่มีชื่อเสียงในทางเสียหายอย่างนักพนันอย่างคุณ จะหางานทำได้จริง ๆ เหรอ?”
“ตลอดหลายปีมานี้ พวกเขายังแอบช่วยคุณใช้หนี้ไปไม่น้อย น่าเสียดายที่คุณติดหนี้มากเกินไปจนไม่เคยคำนวณออกมา และเพราะเกลียดพ่อแม่ คุณถึงไม่เคยกลับไปเยี่ยมพวกเขาเลย”
“เมื่อสามเดือนก่อน ในที่สุดคุณก็ใช้หนี้เกือบหมดแล้ว เพื่อฉลอง คุณก็เลย...”
เซิ่งซินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างจนใจว่า “เดินเข้าบ่อนพนันอีกครั้ง”
เซียวหลานอีและอีกสามคน “...หา?”
พวกเขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิด ไต้ชิงจือทำหน้างุนงง “เดี๋ยวนะ วิธีฉลองของคุณนี่...แปลกเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
หลิวเหว่ยคนนี้...
เพิ่งใช้หนี้พนันหมดแท้ ๆ!
มีวิธีฉลองตั้งมากมาย จะไปเที่ยว กินมื้อใหญ่ หรือทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วนี่อะไร กลับไปบ่อนพนันอีกครั้งเนี่ยนะ?
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณก็แพ้ยับอีกครั้ง แถมยังถูกคนอื่นวางแผนล่อให้กู้เงินนอกระบบ สามเดือนมานี้ดอกเบี้ยทบต้นไปเรื่อย ๆ ขอฉันคำนวณก่อน ตอนนี้คุณน่าจะ...กลับไปติดหนี้สองล้านแล้วสินะ?”
เรื่องราวในอดีตของตัวเองถูกอีกฝ่ายพูดออกมาได้อย่างแม่นยำทุกคำ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างเหมือนถูกถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วนำไปวางต่อหน้าคนอื่น หลิวเหว่ยทั้งตกใจทั้งโมโห “คุณ...คุณเป็นใคร รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง!”