หวังมู่หยู่ยิ้มอย่างขมขื่น “พอเถอะ คุณไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว...”
“ไม่ใช่นะ ที่รัก ฟังผมอธิบายก่อน!”
จางหงลนลานขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง “ที่ผมทำทุกอย่างก็เพื่อครอบครัวของเรานะ!”
“เรายังหนุ่มสาวกันอยู่ ลูกจากไปแล้วก็มีใหม่ได้ แต่โอกาสครั้งนี้หายากมากจริง ๆ ถ้าพลาดไปก็จะไม่มีอีกแล้ว!”
“ลองคิดดูสิ เราเป็นคนคนเดียวกัน ผมได้เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนก็ขึ้นตาม ถึงตอนนั้นเราค่อยมีลูกอีกครั้ง ก็จะให้สภาพแวดล้อมที่ดีแก่เขาได้มากกว่า ความจริงแล้วรายได้ของเราตอนนี้ ต่อให้คลอดเด็กคนนี้ออกมา เขาก็อาจเติบโตอย่างไม่มีความสุข ทำไมเราไม่หยุดความทุกข์ของเขาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ล่ะ?”
หวังมู่หยู่มองเขาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ราวกับชายตรงหน้าไม่ใช่สามีที่แต่งงานกันมาหลายปี แต่เป็นคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยพบมาก่อน
จางหงหลบสายตาเธออย่างรู้สึกผิด แต่หวังมู่หยู่รู้จักเขาดีขนาดนี้ ย่อมรู้ว่าแม้ถึงตอนนี้ ในใจเขาก็ยังคิดเช่นนั้น!
“แล้วก็ แล้วก็...”
จางหงพูดเสียงเบา “อีกอย่าง ตอนนี้คุณกับลูกก็ไม่เป็นอะไรแล้วไม่ใช่เหรอ?”
พูดพลางยื่นมือไปจับมือหวังมู่หยู่อีกครั้ง “ต่อให้เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ผมรักคุณขนาดนี้ ไม่มีทางรังเกียจคุณอยู่แล้ว...”
“ที่รัก ปกติคุณเป็นคนใส่ใจคนอื่นเสมอ ครั้งนี้ก็คงเข้าใจผมได้ใช่ไหม? เพื่อครอบครัวของเรา มีบางอย่างที่จำเป็นต้องเสียสละ”