“อาจารย์เซิ่ง ครั้งนี้ขอบคุณคุณมากนะคะ”
หวังมู่หยู่ฝืนยกมุมปาก เผยรอยยิ้มซีดเซียว “ถ้าครั้งนี้พวกคุณมาไม่ทัน ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น...”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เซิ่งซินเยว่เงยหน้ามองสายน้ำเกลือของเธอ “คิดได้หรือยังคะ?”
หวังมู่หยู่ชะงัก ก่อนจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร แววตาพลันมีประกายน้ำตาวูบไหว “พูดตามตรง ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ฉันยังรู้สึกมึนงงไปหมดค่ะ”
เธอไม่เคยคิดเลยว่า คนที่เคียงหมอนกันมาหลายปีและรักใคร่กันดี จะกลายเป็นปีศาจแบบนี้!
“เมื่อกี้มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเกือบถูกเขาพูดจนคล้อยตามแล้วค่ะ”
หวังมู่หยู่ยิ้มเยาะตัวเอง “ตอนนั้นฉันถึงกับคิดว่า เวลาคนเราพยายามไต่เต้าขึ้นไป ก็ต้องยอมสละบางอย่างบ้าง”
“ฉันยังคิดด้วยว่าหรือฉันจะอ่อนไหวเกินไป? ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาปฏิบัติต่อฉันอย่างไร ฉันก็เห็นอยู่กับตา ถ้าเพียงเพราะเรื่องเดียวแล้วปฏิเสธความรู้สึกที่เรามีต่อกันมาตั้งหลายปี แบบนั้นจะไม่...”
เธอถอนหายใจยาว “...หุนหันเกินไปหรือคะ”
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งฟังเงียบ ๆ
“แต่ฉันได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วค่ะ เพราะหลายปีมานี้เขาดีกับฉันมากนี่แหละ ถึงยิ่งทำให้เรื่องนี้น่ากลัว!”
“คนคนหนึ่งสามารถเสแสร้งปกปิดค่านิยมของตัวเองได้นานขนาดนี้ เพิ่งมาเผยธาตุแท้เอาตอนนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาเจ้าเล่ห์ลึกล้ำแค่ไหน!”
“ระหว่างเติบโต คนเราต้องยอมสละหลายสิ่งหลายอย่างจริง ๆ แต่สิ่งเดียวที่ทิ้งไม่ได้คือมโนธรรม”