ตำรวจหนุ่มกล่าวจากใจจริงว่า “เรื่องนี้พวกเราจะสอบสวนอย่างจริงจังแน่นอน วางใจเถอะ”
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ถูกพูดออกมาต่อหน้าคนหลายล้านคนระหว่างไลฟ์สด ย่อมได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางแน่นอน
เมื่อมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องอยู่ เรื่องนี้ยิ่งต้องได้รับการจัดการอย่างจริงจัง!
“ก็ดี”
เซิ่งซินเยว่พยักหน้า “ศพอยู่ใต้รากไม้ลึกเข้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขามู่หยุน ตอนนี้ผ่านไปห้าปีแล้ว มีเมล็ดพืชไม่น้อยหยั่งรากลงบนร่างนั้น พวกมันดูดซึมสารอาหารจากศพจนเติบโตแตกกิ่งก้านเขียวชอุ่ม”
ภูเขามู่หยุนเป็นสถานที่ห่างไกลผู้คนอยู่แล้ว ตอนนี้ศพยังถูกซ่อนอยู่ใต้รากไม้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีใครพบมานานขนาดนี้
“เข้าใจแล้ว...”
ตำรวจหนุ่มรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
คนที่ยังมีชีวิตอยู่แท้ ๆ กลับจากโลกนี้ไปอย่างเงียบเชียบตลอดห้าปี โดยไม่มีใครสักคนรู้เลย
เซิ่งซินเยว่เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ไม่ต้องเสียใจแทนเขาหรอก”
ตำรวจหนุ่มชะงัก “หืม?”
เซิ่งซินเยว่มองไปยังที่ไกล ๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ “คุณน่าจะเคยฟังเพลงนั้นใช่ไหม?”
“มันเต็มไปด้วยพลังชีวิต ราวกับใบหญ้าที่เหยียดกายอยู่กลางป่าเขายามเช้า ราวกับสายลมอิสระที่พัดผ่านผืนป่า ราวกับกลิ่นหอมชื้นของดินหลังฝนตก นั่นคือสิ่งที่เขาปรารถนาเหมือนกัน”
เพราะอย่างนั้น แม้จะถูกคนใกล้ชิดที่สุดทำให้ต้องเสียชีวิต เขาก็ไม่เคยไปตามรังควานจวงอี้เซวียนเลย
เพราะเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขามู่หยุนอย่างสมบูรณ์ และหลับใหลชั่วนิรันดร์อยู่ในขุนเขาที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาแห่งนั้น