“จริงเหรอ จริงหรือเปล่า?”
ถังไป๋กลืนน้ำลาย สายตากวาดผ่านแขกรับเชิญหญิงทั้งห้าคนที่อยู่ในงาน
เขามองวนไปหลายรอบ ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า หันไปหาาหนิงชู “พี่หนิงชูครับ ผม...ผมชอบพี่มาก หนังทุกเรื่องที่พี่แสดง ผมดูมาแล้วอย่างน้อยสามรอบ ผมเป็นแฟนคลับของพี่...ผมกับครอบครัวเป็นแฟนคลับพี่กันทั้งบ้านเลยครับ! หวังว่าเราจะมีโอกาสได้จับคู่กัน...”
【โอ๊ย ถึงว่าเขาว่าลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ ดูท่าถังไป๋คนนี้จะไม่รู้จักนิสัยของพี่หนิงดีเลย ฉันสังหรณ์ใจว่าพี่หนิงคงไม่อยากจับคู่กับเขาแน่】
【แต่ถังไป๋ได้ที่หนึ่ง เขาเลือกคู่ได้ไม่ใช่เหรอ!】
【พูดตามตรง ฉันก็อยากจิ้นคู่นี้นะ แฟนคลับหนุ่มรุ่นน้องผู้ซื่อสัตย์ปะทะดาราสาวพี่สาวสุดเย้ายวน พวกเธอไม่คิดว่ามันน่าตื่นเต้นเหรอ?】
ในที่สุด หลังผ่านไปนานแสนนาน บนหน้าจอแสดงความคิดเห็นก็มีคนจิ้นคู่ที่ดูปกติสักที!
อู๋เมิ่งอวี่คิดอย่างปลื้มใจ
ดูเหมือนการออกแบบช่วงของเธอจะไม่มีปัญหา
คนที่มีปัญหาคือคนดูไม่รู้จักจริงจังกลุ่มนั้นต่างหาก!
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคำสารภาพจากใจของถังไป๋ หนิงชูกลับแกว่งกระดาษในมือ เลิกคิ้วถามว่า “ฉันได้หมายเลขสอง ตามหลักแล้วฉันก็มีสิทธิ์เลือกเหมือนกันใช่ไหม?”
โห~
สถานการณ์ดูท่าจะไม่ค่อยดี อู๋เมิ่งอวี่พลันกระตือรือร้นขึ้นมา “แน่นอน! หมายเลขหนึ่งถึงสี่เลือกคนอื่นได้ และยังเลือกกันเองได้ด้วย! ต้องตกลงกันทั้งสองฝ่ายถึงจะเป็นคู่กันได้ ส่วนหมายเลขห้าถึงแปดทำได้แค่รอให้คนอื่นเลือกเท่านั้น”