“พวกคุณกำลังพูดอะไรกันแน่!”
ชายคนนั้นมีสีหน้าพังทลาย “พลังวิญญาณอะไร ค่ายกลพังอะไร! ผมฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด แล้วก็ไม่สนใจจะมาเล่นคอสเพลย์อะไรกับพวกคุณตรงนี้ด้วย!”
หญิงอีกคนถอนหายใจ “ช่างเถอะ ให้ฉันจัดการเอง”
พูดจบ เธอก็ถอดแว่นกันแดดออก
ชายคนนั้นแทบขวัญหนีดีฝ่อ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหญิงคนนี้ถึงต้องสวมแว่นกันแดด
ใต้แว่นกันแดด ดวงตาของเธอกลับไม่มีรูม่านตา!
ในดวงตาคู่นั้นมีเพียงสีขาวโพลน ดูประหลาดชวนขนลุก แต่ดวงตาของเธอกลับมีรูปทรงงดงามอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนหวาดกลัวไปพร้อมกับอดไม่ได้ที่จะจ้องมอง
“มองตาฉัน”
ริมฝีปากแดงของเธอขยับเบา ๆ น้ำเสียงแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างบอกไม่ถูก “ไม่ต้องกลัว ฉันแค่อยากถามอะไรคุณสองสามข้อ…”
ราวกับถูกพลังบางอย่างชักนำโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวค่อย ๆ เลือนหาย ชายคนนั้นมองดวงตาสีขาวโพลนของเธออย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ สีหน้าก็ค่อย ๆ ว่างเปล่าลง
หญิงสาวถาม “ค่ายกลรวมปราณแห่งนั้น คุณเป็นคนทำลายหรือเปล่า?”
“ค่ายกลรวมปราณคืออะไร?”
ชายคนนั้นตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ทั้งสี่คนอดไม่ได้ที่จะสบตากัน
เซียวหลานอีอ้าปากค้าง “เขาไม่รู้จริง ๆ เหรอ? แต่ฉันรู้สึกได้ชัด ๆ ว่า…”
หญิงสาวถามต่อ “คุณไม่รู้หรือว่าค่ายกลรวมปราณคืออะไร?”
ชายคนนั้นตอบ “ไม่เคยได้ยิน”
“แล้วเมื่อกี้คุณทำอะไรลงไป?”
“เมื่อกี้…”
สีหน้าชายคนนั้นฉายแววลังเล
ไม่ตอบทันที แสดงว่าเขาระวังเรื่องนี้อยู่!