“พวกคุณนี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ”
เซิ่งซินเยว่หัวเราะหึ “เข้ามาสิ ฉันรู้ว่าพวกคุณมาหาฉัน”
ชายคนนั้นยิ้มเจื่อน ๆ ผิวพรรณของเขาดูปกติดีแท้ ๆ แต่กลับเกาะติดกำแพงตั้งฉากได้แน่นหนา
พอได้ยินเซิ่งซินเยว่พูด เขาก็รีบกระโดดเข้ามาทางหน้าต่างทันที “ขอโทษนะครับ...”
“ดูไม่เหมือนพวกคุณจะรู้สึกผิดเลยสักนิด”
เซิ่งซินเยว่เดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออก
ด้านนอกมีเซียวหลานอีและไต้ชิงจือยืนยกมือเตรียมเคาะประตูอยู่
สายตาของเซิ่งซินเยว่หยุดลงบนตัวเซียวหลานอี การเคลื่อนไหวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากขึ้น “คนที่แอบสอดส่องฉันเมื่อกี้คือคุณสินะ?”
เซียวหลานอียังไม่ทันได้กระอักกระอ่วน พอได้ยินคำถามก็ทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ “คุณรู้แล้วจริง ๆ ด้วย...”
“ว่ามาสิ”
เซิ่งซินเยว่หยิบถ้วยชาเพิ่มอีกสี่ใบมาวางบนโต๊ะกลาง สีหน้าเรียบเฉย “มาหาฉันมีธุระอะไร”
ไต้ชิงจือมองถ้วยทั้งสี่ใบ แววตาหรี่ลงเล็กน้อย “คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเรามากันสี่คน...”
สิ้นเสียง เซิ่งซินเยว่ก็ยกมือดีดนิ้ว
ชายคนหนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้นด้านหลังไต้ชิงจือ
“ยันต์ล่องหนของผม...”
เขาร้องเสียงหลง แล้วมองเซิ่งซินเยว่ด้วยสายตาตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม!
ผู้หญิงคนนี้...
แค่ดีดนิ้วก็ทำลายยันต์ล่องหนของเขาได้แล้ว!
“พวกคุณไม่ได้อยากลองหยั่งเชิงความสามารถของฉันหรอกหรือ?”
เซิ่งซินเยว่เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ตอนนี้บอกธุระที่มาหาฉันได้หรือยัง?”
ทั้งสี่คนสบตากัน
นี่มัน... เหลือเชื่อเกินไปแล้ว
มีคนเก่งกาจขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้ข่าวเลยสักนิด!