เซิ่งซินเยว่เหลือบมองไปยังจุดที่เขามองเมื่อครู่ แล้วพยักหน้า “ใช่ ฉันมองเห็น แปลกตรงไหนเหรอ?”
“ฉัน...”
แววตาตื่นเต้นผุดขึ้นบนใบหน้าชายหนุ่ม แต่ไม่นานก็ถูกความเย็นชาเข้ามาแทนที่ รอยยิ้มตรงมุมปากพลอยเลือนหายไปด้วย “คุณหลอกฉัน”
“ฉันหลอกคุณตรงไหน?”
เซิ่งซินเยว่กล่าว “อะไร คิดว่ามีแค่คุณคนเดียวที่มองเห็นคุณย่าเหรอ? ช่างตื้นเขินจริง ๆ”
“บนโลกนี้มีเรื่องที่คุณเข้าใจไม่ได้อีกตั้งเยอะ แต่บังเอิญว่าฉันทำงานสายนี้พอดี”
“เมื่อกี้ลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อเซิ่งซินเยว่ เป็นหมอดู แน่นอนว่าฉันมองเห็นผีได้ด้วย”
“อย่างเช่นตอนนี้ คุณย่าของคุณก็ยืนอยู่ตรงนั้น เพราะคุณฆ่าคน ท่านเลยเป็นห่วงและผิดหวังในตัวคุณ แต่คุณฆ่าคนเพื่อแก้แค้นให้ท่าน ท่านก็เลยรู้สึกผิดและเจ็บปวด คิดว่าตัวเองเป็นภาระของคุณ...”
“คุณพูดเหลวไหล!”
อารมณ์ของชายหนุ่มพลันปะทุขึ้น กุญแจมือบนข้อมือส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามการเคลื่อนไหว
ขอบตาของเขาแดงก่ำ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าย่าจะเป็นภาระของฉัน!”
“ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพราะเต็มใจ ไอ้สารเลวนั่นสมควรแล้ว มันสมควรตาย!!!”
หัวหน้าหน่วยเฉินตื่นตัวขึ้นทันที รีบส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่บันทึกการสอบสวนข้างกายจดคำพูดไว้
ต่างจากชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาล เซิ่งซินเยว่สงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ “จะตะโกนเสียงดังทำไม? เมื่อกี้ฉันได้ยินหัวหน้าหน่วยเฉินบอกว่าคุณเอาแต่หัวเราะโง่ ๆ ตลอดการสอบสวนไม่ใช่เหรอ? อย่าตะโกนสิ”