หัวหน้าหน่วยเฉินขมวดคิ้ว ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“ก็ไอ้สารเลวนั่นน่ะสิ!”
เจียงเหอซั่วกัดฟันกรอด “เขาเป็นคนที่พักอยู่ชั้นบนของพวกเรา—ไม่สิ เขาเป็นเจ้าของห้อง เป็นคนท้องถิ่นในกรุงเตี้ยตูผู้สูงส่ง!”
“ถึงจะย้ายมาอยู่กรุงเตี้ยตูแล้ว แต่คุณย่าประหยัดจนเป็นนิสัย ท่านไม่ชอบอยู่ว่าง ๆ เวลาออกไปเดินเล่นก็มักเก็บขวดพลาสติกกับกล่องกระดาษเก่ากลับมา”
“แต่ของที่เก็บมา ท่านไม่เคยเอาไปกองไว้ในทางเดินเลย ผมรู้ว่าท่านอยู่เฉยไม่เป็น ก็เลยเว้นพื้นที่ตรงระเบียงไว้ให้ท่านเก็บของพวกนี้ พวกเราพยายามเต็มที่แล้วที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น พยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ!”
“แต่ผมไม่รู้เลยว่า ต่อให้ทำถึงขนาดนี้ ก็ยังมีคนไม่ยอมปล่อยพวกเราไป!”
น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เจียงเหอซั่วพูดว่า “วันนั้นผมไม่อยู่บ้าน ตอนคุณย่าลงไปเดินเล่น ท่านเก็บขวดกลับขึ้นมาอีกสองสามใบ แต่ในลิฟต์นั่นเอง ท่านกลับเจอไอ้เดรัจฉานนั่น!”
“มันสูบบุหรี่อยู่ในลิฟต์!”
“ให้ตายเถอะ...”
หัวหน้าหน่วยเฉินอดสบถออกมาไม่ได้ “คนแบบไหนกัน สูบบุหรี่ในลิฟต์ ไม่มีมารยาทต่อส่วนรวมเอาเสียเลย”
ไม่เพียงไร้มารยาทต่อส่วนรวม แต่การสูบบุหรี่ในพื้นที่ปิดเช่นนั้นยังทำให้กลิ่นควันคละคลุ้งอยู่นาน สร้างความเดือดร้อนให้คนที่ไม่สูบบุหรี่อย่างมาก