เขาแสยะยิ้ม ก่อนถามย้ำอีกครั้งว่า “เขาตายแล้วใช่ไหม?”
เส้นเลือดตรงขมับของจงซิวหมิงกระตุกสองที ก่อนตอบว่า “ตายแล้ว ตายสนิทเลย”
ชายคนนั้นนอนคว่ำอยู่บนพื้นโดยหันหลังให้เขา จงซิวหมิงเองก็ไม่แน่ใจว่าตายจริงหรือเปล่า
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ หากบอกว่ายังไม่ตาย ก็ไม่แน่ว่าชายหนุ่มจะพุ่งเข้าไปซ้ำอีกสองแผลหรือไม่
เขาจึงทำได้เพียงตอบเช่นนั้น
“ฮิ ๆ”
เมื่อได้ยินคำตอบ ชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างกว่าเดิมทันที
รอยยิ้มนั้นมาจากใจจริง เปี่ยมด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง
เพียงแต่เมื่อมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ รอยยิ้มของเขากลับชวนให้ขนลุกเป็นอย่างมาก
จงซิวหมิงถอดเนกไทออกมามัดมือทั้งสองข้างของชายหนุ่มไว้ด้านหลัง ตรวจดูจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะหนีแล้วจึงเข้าไปตรวจอาการของผู้เคราะห์ร้าย
เขาพลิกร่างผู้เคราะห์ร้ายให้หงายขึ้น พอเห็นใบหน้านั้นชัด ๆ แม้ในใจจะพอคาดเดาได้อยู่แล้ว แต่เมื่อใบหน้านี้ปรากฏตรงหน้าอย่างแจ่มชัด เขาก็ยังอดหันไปมองเซิ่งซินเยว่ไม่ได้ “!”
ผู้เคราะห์ร้ายคนนี้ก็คือชายที่สูบบุหรี่อยู่ตรงสถานีรถไฟความเร็วสูงเมื่อครู่นี้!
เซิ่งซินเยว่บอกว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน...
แล้วผลเป็นอย่างไร? เพิ่งออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูงมาได้ไม่นาน เขาก็ตายเสียแล้ว!
ยังถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้อีก!
เซิ่งซินเยว่สบตาเขาด้วยแววตาเฉยชา ขยับปากโดยไร้เสียง
จงซิวหมิงอ่านคำที่เธอพูดออก
เธอบอกว่า “เขาสมควรตาย”