“ทางนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย ไว้ค่อยคุยกันนะ”
เฉิงหลียังไม่ทันได้ตอบ อีกฝ่ายก็กดวางสายไปเสียแล้ว
“เฮ้ เดี๋ยวสิ?!”
เฉิงหลีฟังเสียงสายไม่ว่างจากโทรศัพท์แล้วอดบ่นไม่ได้ “อะไรกัน ธุระอะไรถึงได้รีบขนาดนั้น?”
เขายังพูดไม่จบเลยนะ!
รายการจับคู่หาคู่……
เซี่ยจือเหยียนกัดหลอดชานมอย่างหงุดหงิด พลางขมวดคิ้วจ้องหน้าจอ
เชิญคนแบบไหนเข้ารายการกันเนี่ย?!
เขาเร่งความเร็วเป็นสองเท่าแล้วไล่ดูเนื้อหาก่อนหน้าอย่างรวดเร็ว หัวใจถึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เซิ่งซินเยว่ยังคงเป็นเซิ่งซินเยว่คนเดิมที่เขารู้จักจริง ๆ
แค่เข้าร่วมรายการก็ยังจับฆาตกรได้
จับฉลากเลือกคู่จิ้นยังจับได้คนเพศเดียวกันอีก
แต่……
เซี่ยจือเหยียนเลื่อนหลอดออกจากริมฝีปาก หรี่ตาลงเล็กน้อย ฉู่หยวี่เซิงคนนั้นดูจะกระตือรือร้นเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
“พี่ซินเยว่!”
ฉู่หยวี่เซิงยืนพิงอยู่ตรงหน้าเซิ่งซินเยว่กับเมิ่งเถียนเอ๋อร์ “พวกพี่คิดจะกินอะไรกันครับ?”
หางตาของเขาตกลงเล็กน้อย พอเบิกตากว้างมองคนอื่น ดวงตาก็ยิ่งกลมโต ดูทั้งน่าเอ็นดูและน่ารัก แถมยังเจือความไร้เดียงสาอยู่หลายส่วน ผมหยิกฟูบนศีรษะยิ่งขับบุคลิกของเขาให้โดดเด่น
ใบหน้าน่ารักขนาดนี้ แถมยังเก่งเรื่องงานมากเสียด้วย ยากจริง ๆ ที่จะมีใครไม่ชอบเขา
แม้แต่เมิ่งเถียนเอ๋อร์ เวลาเผชิญหน้ากับเขายังเผลอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว