ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็สั่นไหว ทุกอย่างที่เพิ่งเห็นพลันหายวับไป ราวกับทุกคนฝันเห็นเรื่องเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน
เมื่อตื่นจากฝัน พวกเขาก็กลับมาอยู่ในห้องที่คลุมด้วยผ้ากันฝุ่นสีขาวอีกครั้ง
【……】
ไม่มีใครพูดอะไร
ทั้งที่ตอนนี้จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์ทะลุหนึ่งแสนคนแล้ว แต่กลับไม่มีคอมเมนต์เลยสักข้อความ ซึ่งหาได้ยากมาก
อารมณ์อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกและความโกรธเกรี้ยวปกคลุมอยู่ในใจของทุกคน แต่พวกเขากลับไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร
พวกเขาไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นครอบครัวแสนสุข ทำไมถึงต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้!
ครอบครัวที่แสนสุขถูกทำลายลงในคืนเดียว ส่วนฆาตกรกลับลอยนวลอยู่ใต้การคุ้มครองของคำว่า “ป่วยทางจิต”
เซิ่งซินเยว่เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะชาเป็นจังหวะ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันช่วยพวกคุณได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เงาร่างหลายร่างตรงหน้าก็สั่นสะท้านพร้อมกัน
คอมเมนต์พลันผุดขึ้นมาอย่างแย่งกันพูด!
【ช่วยพวกเขาเหรอ? จะช่วยยังไง? อย่าบอกนะว่าสตรีมเมอร์จะฝ่าฝืนกฎหมาย บุกไปฆ่าไอ้สารเลวในโรงพยาบาลจิตเวช?】
【มาถึงขั้นนี้แล้วยังมีคนมาพูดจาเสียดสีเยาะเย้ยอีกเหรอ มีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างไหม?】
【พี่พระจันทร์ครึ่งซีกคะ พวกเขาน่าสงสารมากจริง ๆ พี่ช่วยพวกเขาได้จริงหรือเปล่าคะ?】
【ทำไมกัน! ทำไมคนดีถึงต้องเผชิญเคราะห์กรรมแบบนี้ ส่วนคนชั่วกลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปทั้งชีวิต!?】
【ตอนนี้ฉันเชื่อความสามารถของสตรีมเมอร์แล้ว แต่ฆาตกรถูกคุ้มครองอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ถ้าสตรีมเมอร์ไปฆ่าเขา ตัวเองก็ต้องติดคุกด้วยไม่ใช่เหรอ?】