เขาฝืนกลั้นอารมณ์แปลกประหลาดในใจไว้ “ซินเยว่ ฉันรู้ว่าวันนี้เธออาจรู้สึกน้อยใจ แต่ถึงขั้นตัดขาดกับครอบครัวแบบนี้ มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
เปิดปากมาก็มีแต่คำสั่งสอน เซิ่งซินเยว่โต้กลับอย่างไม่เกรงใจ “คุณมาหาฉันไม่ใช่เพราะอยากพูดเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?”
หยงเหิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ฉันมาเตือนเธอ เธอจะเอาแต่ใจบ้างก็ได้ แต่อย่ามาโวยวายต่อหน้าคนตั้งมากมายแบบนี้สิ! ซินเยว่ ฉันรู้ว่าบางคำเธออาจฟังไม่เข้าหู แต่ฉันพูดเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่เราเคยมี ตอนนี้เธอน่าจะใจเย็นลงแล้วไม่ใช่หรือ ไม่มีอะไรให้ทบทวนตัวเองบ้างเลยหรือไง?”
เซิ่งซินเยว่ “ฉันทบทวนแล้ว”
หยงเหิง “เธอก็คิดว่าตัวเองผิดเหมือนกันหรือ?”
เซิ่งซินเยว่ “ผิดแล้ว”
หยงเหิงรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
เซิ่งซินเยว่ “ฉันหมายถึงพิมพ์ผิด ที่ฉันควรพูดคือ ‘ฉันเบื่อไอ้สมองทึบอย่างแกจะแย่แล้ว’!”
สีหน้าหยงเหิงพลันมืดครึ้มลง!
“คุณเป็นใครถึงมาชี้นิ้วสั่งสอนฉัน คิดว่าตัวเองเป็นอะไร?”
หยงเหิง “ฉันกำลังคุยกับเธอดี ๆ อยู่นะ!”
ราวกับกลัวว่าคำพูดของตัวเองจะถูกขัดอีก เขาจึงพิมพ์รัว ๆ ส่งเรียงความยาวเหยียดมาในคราวเดียว
เซิ่งซินเยว่ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะอ่าน เธอกวาดตาดูอย่างรวดเร็ว ก็จับเจตนาที่แท้จริงซึ่งปะปนอยู่ในเรียงความนั้นได้อย่างแม่นยำ “...ผู้ใหญ่ควรมีวิจารณญาณของตัวเอง อย่าได้ยินอะไรก็เชื่อไปหมด ฉันไม่รู้ว่าเธอไปได้ยินข่าวลือเรื่องชีวิตส่วนตัวของฉันมาจากไหน เรื่องพวกนั้นฉันไม่ใส่ใจก็ได้ คนบริสุทธิ์ย่อมไม่หวั่นเกรง แต่เมื่อวานเธอพูดออกมาต่อหน้าคนตั้งมากมาย ยังไงก็ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของฉันอยู่บ้าง...บลา ๆ ๆ”