รูม่านตาของหลี่ลั่วซีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ฉัน... ฉันไม่รู้ แล้วเรื่องนี้ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้สั่งให้พวกเธอทำเสียหน่อย แล้วถ้าเมิ่งเถียนเอ๋อร์ไม่ได้โจมตีฉันในรายการตอนนี้ แฟนคลับของฉันก็คงไม่ทำแบบนั้น...”
“เซิ่งซินเยว่ คุณจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันไม่ได้นะ!”
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่สำนึกผิด
เธอดื้อดึงคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด เซิ่งซินเยว่แค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะคร้านจะสนใจอีกฝ่ายแล้ว
จงซิวหมิงค้นเจอกระจกสีเงินทั้งบานจากในห้องนอนอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้มองผ่านวิดีโอยังไม่ชัดนัก แต่พอได้เห็นของจริง กระจกบานนี้กลับดูเรียบหรูและหรูหราอย่างมีระดับ โดยเฉพาะกรอบที่สลักสัญลักษณ์ลึกลับไว้มากมาย แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
“อย่าทุบ อย่าทุบนะ...”
หลี่ลั่วซีพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง พยายามแย่งกระจกจากมือเขา
แต่จงซิวหมิงจะเปิดโอกาสให้เธอได้อย่างไร? ขณะหมุนตัวหลบ เขาก็สะบัดมือขึ้นอย่างแรง!
“อย่า—”
เมื่อเห็นการกระทำของเขา หัวใจของหลี่ลั่วซีแทบหยุดเต้น!
เธอกรีดร้อง แต่ก็หยุดกระจกที่กระแทกพื้นอย่างแรงไม่ได้ ได้ยินเสียงแตกดังเพล้ง ก่อนกระจกจะแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วพริบตา!
หลี่ลั่วซีแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกคนพรากวิญญาณไป
คนในกระจกที่อยู่ในมือเซิ่งซินเยว่ก็กรีดร้องตามกระจกที่แตกสลาย ไอสีดำยิ่งผุดออกจากร่างมากขึ้น รูปร่างเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น