คนที่อยู่นอกกระจกออกค้อน
ส่วนคนที่อยู่ในกระจกกลับออกผ้า!
บรรยากาศประหลาดชวนขนลุกแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักงันอยู่เช่นนั้นสองวินาที ก่อนคนในกระจกจะขยับขึ้นกะทันหัน
ทั้งที่คนด้านนอกกระจกยังนั่งอยู่ท่าเดิม แต่คนในกระจกกลับแสยะยิ้ม แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เมื่อมองไปก็ราวกับฝาแฝดที่เหมือนกันทุกประการ คนหนึ่งยืน ส่วนอีกคนนั่ง
มุมปากของคนในกระจกเผยรอยยิ้มกระหายเลือด “ฉันชนะแล้ว!”
“เซิ่งซินเยว่ เธอควรยอมแพ้ได้แล้วหรือยัง?”
เธอมีท่าทางภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย “ตอนแรกยังคิดว่าเธอฉลาดแค่ไหน ที่แท้กลับไม่เข้าใจหลักการง่าย ๆ แค่นี้ เธอไม่รู้หรือไงว่าเล่นเป่ายิ้งฉุบกับตัวเองในกระจก เธอมีแต่จะแพ้เท่านั้น!”
“เพราะฉันคือเธอ แต่เธอไม่ใช่ฉัน!”
มือคู่หนึ่งค่อย ๆ ยื่นออกมาจากในกระจก จู่โจมคว้าคอของคนด้านนอก เสียงเย็นเยียบเอ่ยว่า “ในเมื่อแพ้แล้ว ต่อไปก็ถึงตาฉันมาแทนที่เธอ—”
“มาเป็นเงาของฉันเสียเถอะ! …เอ๊ะ?”
คำพูดของเธอหยุดชะงักลงกลางคัน
มืออีกคู่ยื่นออกมาจากอีกทิศทาง แล้วคว้าข้อมือของเธอไว้ทันที
คนในกระจกมองคนตรงหน้าอย่างตะลึง ก่อนจะมองมือคู่นั้น ดวงตาเผยความตกใจออกมา “เธอ นี่มันอะไรกัน…”
เซิ่งซินเยว่ใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือของเธอไว้แน่น ส่วนอีกมือรีบประสานมุทรา เพียงพริบตาปลายนิ้วก็รวมตัวเป็นพลังเร้นลับอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นท่าไม่ดี คนในกระจกไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก็รีบลนลานถอยกลับเข้าไปในกระจก