เด็กชายเด็กหญิงที่หมดสติไปก่อนหน้านี้ ต่างทยอยฟื้นขึ้นมาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งแรกที่สองในสามของคนเหล่านั้นทำหลังฟื้นก็คือเข้าเวยป๋อ แล้วเลิกติดตามหลี่ลั่วซี!
โรงพยาบาลหมายเลขสามแห่งเมืองหลวง หญิงงามวัยกลางคนมองลูกสาวด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา
แต่เธอไม่ทันสังเกตเลยว่า ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ จังหวะหัวใจที่แผ่วเบาของเว่ยซานค่อย ๆ กลับมาเต้นอย่างมีแรงขึ้น
“แม่... แม่คะ?”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น หญิงงามวัยกลางคนชะงักไป ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ โน้มตัวไปข้างหน้า แทบอยากแนบตัวติดกับลูกสาว “ซานซาน ซานซาน ลูกฟื้นแล้วเหรอ? ฟื้นแล้วจริง ๆ เหรอ!?”
เว่ยซานนอนอยู่บนเตียง ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นภายใต้สายตาตื่นเต้นของผู้เป็นแม่
หญิงงามวัยกลางคนยกมือขึ้นขยี้ตา “ซานซาน ลูกฟื้นแล้วจริง ๆ!”
เธอตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ “หมอคะ! คุณหมอ!! รีบมาหน่อยค่ะ!!!”
แพทย์ในชุดกาวน์เปิดประตูเข้ามา พอเห็นเว่ยซานที่เดิมทีสัญญาณชีพกำลังลดลงเรื่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาในเวลานี้ พวกเขาก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
พวกเขารีบตรวจร่างกายเว่ยซานซ้ำอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆ
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป เว่ยซานกลับฟื้นตัวด้วยความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ จากที่อ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ในตอนแรก เพียงพริบตาก็กลับมาเป็นปกติไม่ต่างจากคนทั่วไป
“ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัด ๆ!”
แพทย์แต่ละคนต่างมึนงง จนถึงขั้นเริ่มสงสัยในความเชี่ยวชาญของตัวเอง