พูดตามตรง ตอนนี้เซิ่งซินเยว่รู้สึกอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
ตั้งแต่แรกเห็นเซี่ยจือเหยียน เธอก็รู้แล้วว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่
แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเกี่ยวข้องกับวิถีสวรรค์ได้ถึงเพียงนี้
วิถีสวรรค์ไร้ซึ่งอารมณ์รักโลภโกรธหลง และไม่มีทางเกิดอารมณ์เหล่านั้นขึ้นมาได้เด็ดขาด
ถ้าอย่างนั้นพวกเขาตอนนี้...
อาจเพราะเธอเงียบไปนาน เซี่ยจือเหยียนจึงอดกระวนกระวายไม่ได้ “ซินเยว่ เรื่องนี้ไม่เหมือนที่คุณคิดนะ”
“เพราะเหตุผลพิเศษบางอย่างที่แม้แต่ผมเองก็อธิบายไม่ถูก ผมถึงใช้พลังบางอย่างของวิถีสวรรค์ได้เป็นครั้งคราว พลังเหล่านั้นก็เหมือนสิทธิ์ที่มันเปิดให้ผมใช้ ตราบใดที่ผมใช้ได้ ก็หมายความว่ามันอนุญาตแล้ว ไม่ถือว่าไม่ยุติธรรม”
“เพราะฉะนั้น ต่อให้สายฟ้าสวรรค์เมื่อครู่นี้เป็นผมเรียกมา แต่เอาเข้าจริง นี่ก็เป็นความประสงค์ของมัน ไม่อย่างนั้นผมก็คงทำไม่ได้”
“พอคิดดูแล้ว...”
เซิ่งซินเยว่ครุ่นคิด “ก็เหมือนคุณเป็นตัวแทนของมันสินะ?”
“จะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่ผิด”
“พลังแบบนี้ คุณมีมาตั้งแต่เกิดเลยหรือเปล่า?”
“เปล่า”
เซี่ยจือเหยียนตอบ “เมื่อก่อนไม่มี แต่หลังจากได้รู้จักคุณ มันก็ค่อย ๆ มีขึ้นมา”
เซิ่งซินเยว่แปลกใจไม่น้อย “เพิ่งมีหลังจากรู้จักฉันเหรอ?”
เรื่องแบบนี้ยังโยงมาถึงเธอได้อีก ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ชักน่าสนใจแล้วสิ
“ถึงผมจะมีความเกี่ยวข้องกับวิถีสวรรค์อยู่บ้างจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวกันมาก คุณวางใจได้”