“เข้าใจแล้ว”
คนเหล่านั้นลงมืออย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็เก็บโลงศพที่เหลือทั้งหมดไปด้วย
“ตอนนี้เราจะทำยังไงกันต่อ?”
จ้าวเหวินรุ่ยถาม “ถึงเรื่องจะคลี่คลายแล้ว แต่วิญญาณของเฉินซู่ยังอยู่กับพวกเรา ส่วนทางเฉินเจี้ยนกั๋วก็ต้องมีคำอธิบายให้เขาด้วยใช่ไหม?”
“ยังมีเจ้าเพียวจือกับหลินเซินเซินอีก”
เมื่อมองเด็กสาวที่ยังคงเหม่อลอย เขาก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้
“เธอชื่อหลินเซินเซินใช่ไหม?”
จี้เวยเยว่กล่าว “เธอเป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับต้องเจอเรื่องแบบนี้ จำเป็นต้องกลับไปกับพวกเราเพื่อให้ลบความทรงจำสักครั้ง”
ไม่ใช่แค่เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ขัดแย้งกับโลกทัศน์เดิมของเธออย่างรุนแรงเท่านั้น แต่ตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอก็พบเจอเรื่องราวมากมาย หากไม่จัดการให้ดี ก็อาจกลายเป็นบาดแผลทางใจที่ติดตัวเธอไปตลอดชีวิต
ถ้าเป็นอย่างนั้น ชีวิตของเธอคงพังไม่เป็นท่า
“ส่วนเจ้าเพียวจือตัวนี้...”
จี้เวยเยว่กะพริบตาปริบ ๆ “น่ารักจังเลย~”
“ถึงในเหตุการณ์ครั้งนี้มันจะทำหน้าที่แค่วิ่งธุระ แต่ก็พากลับไปด้วยกันเถอะ”
จงซิวหมิงครุ่นคิด “งั้นพวกคุณพาพวกเขากลับไปก่อน ส่วนพวกเราคงต้องกลับไปที่หมู่บ้านอีกครั้ง”
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้เรื่องทุกอย่างก็จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ทางเฉินเจี้ยนกั๋วกับภรรยาก็ต้องได้รับคำอธิบายเช่นกัน
กว่าพวกเขาจะจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ล่วงเข้าสู่เที่ยงวันถัดมาแล้ว