“รู้อยู่แล้วว่าคุณต้องมาหาฉัน”
เซิ่งซินเยว่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า แต่กลับไม่รู้สึกประหลาดใจกับการปรากฏตัวของอีกฝ่ายเลยสักนิด “นั่งคุยกันไหม?”
“มะ...ไม่ต้องครับ...”
ตู้เจ๋อมองไปทางที่ซางจือเดินจากไปอย่างกระวนกระวาย
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก อีกเดี๋ยวเธอก็ยังไม่กลับมาหรอก มีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลย”
“ผม...”
ตู้เจ๋อกำหมัดอย่างกระอักกระอ่วน “อาจารย์ ผมขอให้คุณช่วยตามหาคนคนหนึ่งได้ไหมครับ?”
“ใคร?”
“แฟนผมครับ”
“เธอเป็นแฟนคุณจริง ๆ เหรอ?”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยเสียงเรียบ “ตู้เจ๋อ ในเมื่อคุณมาหาฉันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอก”
ตู้เจ๋อก้มหน้า ใบหน้าแดงคล้ำอย่างอับอาย “...ครับ”
“ผมคิดไปเองฝ่ายเดียว เธออาจไม่ได้คิดว่าผมเป็นแฟนด้วยซ้ำ”
“เธอไม่มีทางคิดว่าคุณเป็นแฟนหรอก”
เซิ่งซินเยว่หัวเราะออกมา “เธอไม่ได้บอกคุณเหรอว่ามีสามีแล้ว?!”
ตู้เจ๋อทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน เขาพูดอึกอักว่า “แต่...แต่เธอบอกว่าสามีทำไม่ดีกับเธอ แถมยังเลี้ยงชู้ไว้อีกเป็นพรวน”
เซิ่งซินเยว่รับคำต่อ “แล้วเธอก็บอกอีกใช่ไหมว่าสามีมีลูกยาก แต่เพื่อรักษาฐานะของตัวเอง เธอจำเป็นต้องมีลูกสักคน ก็เลยลงประกาศให้เงินก้อนโตเพื่อขอมีลูก ส่วนคุณไม่มีเงิน ก็เลยไปหาเธอ?”
“...”
ตู้เจ๋อตอบว่า “ครับ”
“ตอนแรกคุณยังกังวลว่าเธอจะเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า แต่หลังจากเสร็จเรื่อง เธอก็จ่ายเงินให้คุณอย่างไม่อิดออด 100,000 หยวน บอกว่าพอคลอดลูกแล้วจะจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้อีก 100,000 หยวน”