ซางจือชะงักฝีเท้า
ชายคนนั้นยิ้มประจบพลางกล่าวว่า “สาวน้อยคนสวย ได้ยินมาว่าตู้เจ๋ออยู่กับพวกคุณมาตลอดหลายปีนี้หรือ?”
ซางจือมองเขาอย่างระแวดระวัง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?!”
“ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉันล่ะ!”
ชายคนนั้นร้อง “อ้อ” ก่อนพูดต่อ “พวกคุณเลี้ยงลูกชายฉันมาดีขนาดนี้ ในฐานะพ่อของเขา ฉันก็ต้องมาขอบคุณด้วยตัวเองสิ?”
ตู้เจ๋อกำหมัดแน่น “หุบปาก!”
“น้องสาวคนสวย ยังไม่มีแฟนใช่ไหมล่ะ? อย่างที่เขาว่ากัน น้ำดีไม่ควรไหลไปลงนานาคนอื่น ดูหุ่นลูกชายฉันสิ ถ้าเธอคบกับเขา เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยบนเตียงเขาต้องทำให้เธอ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ตู้เจ๋อก็เดือดดาลจนทนไม่ไหว เหวี่ยงหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างแรง “ฉันบอกให้หุบปากไม่ได้ยินหรือไงวะ!”
หลายปีมานี้ตู้เจ๋อเป็นคนขับรถให้พ่อของซางจือ ต้องตรวจสุขภาพและออกกำลังกายเป็นประจำทุกปี สภาพร่างกายย่อมดีกว่าชายผอมกะหร่องที่มองแวบเดียวก็รู้สึกเหมือนติดยาอย่างคนตรงหน้าแน่นอน
หมัดหนึ่งซัดเข้าไป ชายคนนั้นร้องโหยหวน ถอยกรูดไปหลายก้าวก่อนจะหงายก้นลงนั่งกับพื้น แก้มบวมเป่งขึ้นมาข้างหนึ่ง
ตู้เจ๋อหอบหายใจ “คุณหนู ขึ้นรถไปก่อนเถอะครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องของผม ผมจัดการได้...”
“ใครบอกให้เธอไป!”
ชายคนนั้นใช้หัวแม่มือเช็ดคราบเลือดที่มุมปากอย่างแรง “ในเมื่อเธอเป็นนายของไอ้ลูกอกตัญญูนี่ วันนี้เธอก็ต้องให้คำอธิบายกับฉัน!”