“ซี้ด—”
หน่าหวายสูดลมหายใจเย็นเยียบ เผลอยื่นมือออกไปหมายจะห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว มือที่ยื่นออกไปจึงชักกลับมากุมศีรษะตัวเองแทน อ้าปากค้างจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง พลางเดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจ “คุณ... คุณทำอะไรน่ะ!?”
“นี่มันค่ายกลเคลื่อนย้ายระดับสูงนะ!”
“คุณทำแบบนี้... ถ้าทำลายมัน เราก็ยิ่งหมดทางแล้ว!”
เซิ่งซินเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างขบขัน แต่มือก็ยังทำงานต่อไป เศษไม้ร่วงลงพื้นทีละน้อย “ใครบอกว่าฉันจะทำลายล่ะ?”
หน่าหวายพูดแทบไม่เป็นคำ “ถ้า... ถ้าอย่างนั้นคุณกำลังทำอะไรอยู่?”
เซิ่งซินเยว่ตอบอย่างใจเย็น “แก้ค่ายกลนิดหน่อย เปลี่ยนจากรถส่วนตัวให้กลายเป็นรถโดยสารสาธารณะ”
“...” หน่าหวายเริ่มสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา “อะไรนะ?”
แก้ค่ายกลงั้นเหรอ?
ช่างเป็นคำที่ไม่คุ้นเคยเสียจริง!
ค่ายกลทุกแห่งแทบจะถูกกำหนดรูปแบบตายตัวทันทีที่สลักเสร็จ และโดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีทางแก้ไขได้
ยิ่งเป็นค่ายกลระดับสูงก็ยิ่งซับซ้อน แค่ขีดเขียนคลาดเคลื่อนไปเพียงนิดเดียว ก็อาจทำให้ค่ายกลล้มเหลวได้
ยิ่งไปกว่านั้น ฆาตกรคนนี้ยังเชี่ยวชาญการใช้ค่ายกลจนช่ำชอง สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการใส่ตัวแปรรบกวนจำนวนมหาศาลลงในค่ายกลที่สลักเสร็จแล้ว ทำให้คนอื่นแยกไม่ออกว่าอะไรสำคัญหรือไม่สำคัญ
เขารีบขยับเข้าไปใกล้ ทุกครั้งที่เซิ่งซินเยว่ลงมือฟัน ล้วนเด็ดขาดไร้ลังเลแม้แต่น้อย ราวกับไม่ต้องคิดเลย