สภาพของเด็กสาวทั้งสองคนไม่สู้ดีนัก แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เด็กสาวที่อยู่ข้างเธอดูอาการแย่กว่าอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งสองถูกช่วยออกมาได้ตามลำดับ หน่าหวายประคองพวกเธอไปนั่งพิงกำแพง ก่อนจะค่อย ๆ ป้อนน้ำให้เล็กน้อย
เสิ่นเวิ่นเฟิงร้อนใจจนแทบรอไม่ไหว “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น ใครจับพวกคุณมาที่นี่!”
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงของเขาดังเกินไป เด็กสาวที่อ่อนแรงกว่าเลยหดตัวด้วยความหวาดกลัว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“เวิ่นเฟิง พูดเบา ๆ หน่อยสิ อย่าดุขนาดนั้น”
หน่าหวายยกมือห้ามเขา แล้วพูดเสียงอ่อน “ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราไม่ใช่คนไม่ดี”
“เกิดอะไรขึ้น ค่อย ๆ เล่าให้ฟังนะ”
“ฉันรู้ว่าพวกคุณไม่ใช่คนไม่ดี”
เด็กสาวที่ดูมีอาการดีกว่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “ฉันชื่อหลินเซินเซิน ส่วนเธอชื่อสวี่อิ๋ง พวกเราไม่ได้ถูกจับมาพร้อมกัน ฉันเป็นคนหลงเฉิง มาฉินเฉิงเพื่อเที่ยว แต่ดันเจอทัวร์เถื่อน พวกเขาพานักท่องเที่ยวไปบังคับซื้อของในร้านหยก ฉันพกเงินมาไม่พอ ต่อให้ไกด์ด่าฉันยังไงก็ไม่ซื้อ”
“สุดท้ายเขาก็ฉวยจังหวะที่ฉันเข้าห้องน้ำ พาคนอื่นไปกันหมด ทิ้งฉันไว้คนเดียวในร้านหยก ฉันอยากกลับ แต่คนในร้านกลับยืนกรานว่าฉันขโมยของ เลยไม่ยอมให้ไป ตอนนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านหน้าร้าน ได้ยินเสียงทะเลาะกันข้างใน จึงเข้ามาบอกว่าจะโทรแจ้งตำรวจ พวกนั้นถึงยอมปล่อยฉัน”