การลืมสาเหตุการตายไป อาจเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้พ่างเซี่ยมีสภาพขัดแย้งเช่นนี้หรือเปล่า?
แต่ในเมื่อความอาฆาตของเขารุนแรงถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าตัวเองตายอย่างทุกข์ทรมาน แล้วทำไมถึงลืมได้ล่ะ?
ฉินเวยลองหยั่งเชิงว่า “เอ่อ...ลองนึกดูดี ๆ ไหม? บางทีอาจจะนึกออกก็ได้นะ”
“นึกดู...”
พ่างเซี่ยมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พึมพำว่า “นึกดู...”
“นึกดู...”
ดวงตาหลังแว่นของเขาค่อย ๆ บิดเบี้ยว ไออำมหิตบนร่างพลันปั่นป่วนขึ้นมา “ห้ามนึก!”
เสียงคำรามที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้คนหนึ่งคนกับผีหนึ่งตนในห้องต่างหน้าเปลี่ยนสี
ดูเหมือนจะมีสีเลือดไหลวนอยู่ในดวงตา ราวกับกำลังจะพุ่งทะลักออกมา แต่กลับถูกสีขาวอีกชั้นกดทับเอาไว้อย่างแน่นหนา พ่างเซี่ยกุมศีรษะ สีหน้าทรมานอย่างยิ่ง “ห้ามนึก ห้ามนึกออกเด็ดขาด!”
“ฉันไม่อยากนึกออก!”
ฉินเวยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ใครจะไปคิดว่าพ่างเซี่ยจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้!
สีหน้าเซิ่งซินเยว่เคร่งขรึมลง ปลายนิ้วมีแสงสีทองวาบผ่าน ก่อนจะซัดเข้าใส่หน้าผากของพ่างเซี่ยโดยตรง
สีเลือดค่อย ๆ จางหายไป
พ่างเซี่ยค่อย ๆ ลดมือลง แล้วกลับไปมีสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้ “ฉันลืมไปแล้ว”
“นี่...”
ฉินเวยกลืนน้ำลาย “น่ากลัว...จนผีแทบขวัญหนีเลย...”
ห้ามนึก
ลืมไปแล้ว
เซิ่งซินเยว่หลุบตาลง
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
ที่แท้เขาไม่ได้ไร้ซึ่งความยึดติด
ตรงกันข้าม ความยึดติดของเขาลึกล้ำมาก ถึงขั้นส่งผลกระทบต่อตัวเขาเองอย่างสิ้นเชิง!