หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมชุดนอนลายหมีตัวน้อย
เธอน่าจะอายุยี่สิบกว่า ๆ ดูเหนื่อยล้าอย่างมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
นอกมุมกล้อง มีเสียงผู้หญิงวัยกลางคนบ่นพึมพำไม่หยุด
“ดูตัวเองตอนนี้สิ ไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยสักนิด เอาแต่วิ่งวุ่นไปทั่วทุกวัน วันนี้กว่าจะกลับบ้านเร็วสักหน่อย แม่อยากคุยกับลูกจากใจ แต่ลูกกลับไม่ยอมคุยกับแม่ นี่จะเอายังไงกันแน่?”
【จอมราชันรุ่นสิบ】สูดหายใจลึก ก่อนยกมือขยี้ผมอย่างหงุดหงิด “แม่คะ ที่หนูออกไปข้างนอกทุกวันไม่ใช่ไปวิ่งเล่น แต่ไปติดต่องานต่างหาก ช่วงนี้หนูยุ่งจนแทบไม่มีเวลา วันนี้กลับบ้านเร็วได้สักที ก็แค่อยากรีบนอนหลับพักผ่อน พรุ่งนี้เช้ายังต้องตื่นไปประชุมอีก แม่ช่วยอย่ากวนหนูได้ไหมคะ?”
“เอ๊ะ ทำไมพูดกับแม่แบบนั้นล่ะ แม่แค่อยากคุยกับลูกจากใจ ลูกก็คิดว่าแม่กำลังกวนใจแล้วหรือ?”
“ประชุม ประชุมอยู่นั่น ตอนเรียนมหาวิทยาลัยแม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้ลูกสอบเป็นครู งานมั่นคง เหมาะกับผู้หญิง แม่จะทำร้ายลูกได้ยังไงล่ะ แต่ลูกเก่งนักนี่ แอบเปลี่ยนลำดับความสมัครใจเอง ตอนนี้เหนื่อยจนเป็นแบบนี้ แถมยังไม่มีแฟนให้คบอีก แม่ว่าลาออกไปเลยดีกว่า พอดีอาสองของลูกแนะนำผู้ชายคนหนึ่งให้ พรุ่งนี้เช้าลองไปเจอเขาหน่อย อาสองบอกว่าผู้ชายคนนี้หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเชียวนะ ลูก…”