“ในเมื่อยืนยันแล้วว่าเป็นผู้บุกรุก เรื่องต่อจากนี้ก็จัดการง่ายแล้ว”
โจวฉีกล่าว “จัดการตามที่ควรจัดการเถอะ หอเทียนจีมีวิธีรับมือคนที่คิดจะก่อความวุ่นวายในผืนแผ่นดินนี้อยู่แล้ว”
หว่างคิ้วหยวนชวนกระตุกอย่างแรง “คุณ... พวกคุณคิดจะทำอะไรกับผม!”
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วง”
โจวฉีกล่าวเสียงเรียบ “ถ้าคุณเข้าประเทศมาด้วยวิธีที่ถูกต้อง บางทีอาจยังมีเหตุผลเต็มปากไปขอให้สถานทูตช่วยหนุนหลังได้ แต่น่าเสียดายที่คุณลอบเข้ามา ในเมื่อมาตกอยู่ในมือพวกเราแล้ว อุตส่าห์เตรียมตัวมาดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเคยศึกษาบทลงโทษในสมัยโบราณของประเทศหัวก๊กบ้างหรือเปล่า”
ใบหน้าของหยวนชวนซีดลงไปอีก “นี่... นี่มันไม่ถูกต้องนี่!”
ตามปกติแล้ว อย่างน้อยก็ควรมีขั้นตอนสอบสวนก่อนสิ!
ทำไมสองคนนี้ถึงไม่ถามอะไรเลย แต่จะลงมือกับเขาเสียแล้ว?
“ผมเพิ่งมาประเทศหัวก๊กได้ไม่นาน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย พวกคุณตัดสินว่าผมมีความผิดไม่ได้ เพราะไม่มีหลักฐาน!”
“อีกอย่าง การกระทำแบบนี้เรียกว่าลงโทษกันเองโดยพลการ!”
เซิ่งซินเยว่เลิกคิ้ว ดูประหลาดใจอยู่บ้าง “อุ๊ย ใช้สำนวนเป็นด้วย เก่งไม่เบานี่”
“แต่ถึงจะลงโทษกันเองโดยพลการแล้วจะทำไม มีใครรู้หรือไง?”
เมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขาแล้วดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น หยวนชวนก็ลนลานขึ้นมาจริง ๆ “พวกคุณ... ใจเย็นก่อน...”