“ไม่ใช่...”
หยวนชวนอึ้งไป “พวกคุณไม่ได้บอกว่า...”
“พวกเราบอกอะไรหรือ?”
เซิ่งซินเยว่ย้อนถาม
เธอยังนึกทบทวนอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “พวกเราแค่บอกว่าจะให้โอกาสคุณพูดทุกอย่างที่รู้ ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าพอพูดจบแล้วจะปล่อยคุณไป”
หยวนชวนโมโหจนแทบเสียสติ “พวกคุณนี่มันเล่นไม่ซื่อ!”
เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว เซิ่งซินเยว่กับโจวฉีก็ไม่คิดจะเสียเวลาอยู่กับเขาต่อ
เธอลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา “ก่อนเรื่องนี้จะจบ คุณอยู่ที่นี่ดี ๆ ไปก่อน”
“วางใจเถอะ คราวนี้พวกเราจะไม่ทำอะไรคุณก็ได้ แต่คุณเองก็ต้องอยู่นิ่ง ๆ ด้วย”
ระหว่างพูด ทั้งสองก็เดินออกไปแล้ว
“รองหัวหน้าทีมโจว”
เมื่อเห็นทั้งคู่เดินออกมา สมาชิกหอเทียนจีสองคนก็รีบเข้ามาหา
โจวฉียื่นรายชื่อให้พวกเขา ก่อนกล่าวเสียงขรึม “รีบจัดการให้เร็ว แล้วก็จัดการคนในห้องสอบสวนให้เรียบร้อยด้วย”
“ครับ”
ทั้งสองพยักหน้า
เมื่อเห็นโจวฉีจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซิ่งซินเยว่ก็ถามว่า “ตอนนี้คงไม่มีธุระอะไรกับฉันแล้วใช่ไหม? งั้นฉันไปก่อนนะ”
“เดี๋ยวก่อน”
ตอนที่เธอกำลังจะหันหลัง โจวฉีกลับเรียกเธอไว้กะทันหัน “ซินเยว่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?”
โจวฉีมีสีหน้าลังเล “เรื่องนี้... จะทำหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณ แต่ผมคิดว่าควรบอกคุณไว้ก่อน”
เซิ่งซินเยว่เริ่มสนใจขึ้นมา “ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่?”