“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ”
เขาทอดถอนใจ “มนุษย์แต่กำเนิดย่อมไม่อาจต้านทานสิ่งสวยงามได้ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์”
“ธรรมชาติบ้าบออะไรของมนุษย์กัน”
จ้าวเหวินรุ่ยถ่มน้ำลายใส่เขาอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “แกมันก็แค่ไอ้โรคจิตน่ารังเกียจ!”
“แล้วจะทำไม?”
เห็นสีหน้ารังเกียจของเขา หนังตาชายชราก็กระตุก “อยากพูดยังไงก็พูดไป ยังไงฉันก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองทำผิด!”
“ฉันแค่ตามหาสิ่งที่ตัวเองควรได้รับ พวกคุณไม่เข้าใจหรอก!”
หลินเซินเซินหอบหายใจอย่างหนัก ช่วงนี้เกิดเรื่องมากมายเหลือเกิน หลังจากถูกกักขังมานานกว่าหนึ่งเดือน สภาพของเธอก็ย่ำแย่อยู่แล้ว
ตอนนี้ยังได้รับรู้เรื่องแบบนี้อีก สมองของเธอจึงว่างเปล่าไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย
ชายชราพูดต่อ “แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่หุนหันพลันแล่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว”
“ฉันเคยปรากฏตัวต่อหน้าคุณในฐานะผู้ชาย แต่คุณกลับมีแต่ท่าทีต่อต้าน ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากต้องสวมหนังของผู้หญิง ถึงจะได้รับสีหน้าดี ๆ จากคุณ”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงเวลานี้ฉันก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่ไม่ได้เกิดเป็นผู้หญิง เกลียดที่ตัวเองแก่ลง ฉันมีชีวิตมาจนป่านนี้ แต่ไม่เคยได้อย่างใจสักครั้ง ฉันไม่ยอม!”
“ฉันเที่ยวเสาะหาวิชาอาคมที่ทำให้เป็นอมตะไม่แก่ไม่เฒ่า ในที่สุดก็รวบรวมวิญญาณของเด็กสาวได้ครบ 48 คน”
“ในที่สุดฉันก็หาโอกาสพาคุณมาที่นี่ได้ ในเมื่อคุณชอบผู้หญิง ฉันก็จะอยู่กับคุณในฐานะผู้หญิง”