“เดี๋ยวก่อน ขอพูดแทรกหน่อย”
เนี่ยทงหย่วนขมวดคิ้วจนแทบหนีบแมลงวันตาย “ถึงผมจะเข้าใจไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมคนเพศเดียวกันถึงชอบกันเอง แต่เมื่อกี้คุณบอกว่า... ตอนนั้นเธอเป็นนักเรียนของคุณเหรอ?”
“ใช่”
ชายชราทำหน้าเหยเก “แล้วผมก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าเธอมีใจให้ผม ถ้าเธอไม่ได้ส่งสัญญาณแบบนั้นมา ผมจะยอมทิ้งงานเพราะเธอไปทำไม?”
“แต่สุดท้ายเธอกลับบอกผมว่าเธอชอบผู้หญิง เธอทำลายงานของผม ทำลายชีวิตผม หลอกใช้ผมจนหัวหมุน!”
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง”
เนี่ยทงหย่วนกล่าว “ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ครูกับนักเรียนระหว่างพวกคุณเลย คุณอายุมากกว่าเธอตั้งยี่สิบกว่าปี ตอนนั้นคุณคิดแบบนั้นขึ้นมาได้ยังไง?”
“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้คุณก็พูดเองว่าคุณเป็นฝ่ายลาออกจากงาน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”
“จะไม่เกี่ยวกับเธอได้ยังไง?!”
ชายชราพูดเสียงขุ่น “ผมลาออกเพราะเธอ สุดท้ายเธอแค่พูดว่าชอบผู้หญิง ก็คิดจะปัดความรับผิดชอบงั้นเหรอ?”
“ผมไม่ยอมอยู่แล้ว! ผมเชื่อว่านั่นเป็นแค่วิธีเล่นตัวเพื่อให้ผมยิ่งอยากได้เธอ”
“ส่วนเรื่องอายุ... ตอนนั้นผมก็เพิ่งจะสี่สิบกว่า ยังเป็นวัยฉกรรจ์สำหรับผู้ชาย ส่วนเธอก็อายุยี่สิบกว่า เป็นช่วงวัยที่ผู้หญิงงดงามสดใสที่สุด เราพบกันในวัยที่ดีที่สุดของกันและกัน แล้วทำไมถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้?”