“เล็บปลอมแบบติดเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ถาม “แม่ของคุณไปทำเล็บที่ไหน?”
“น่าจะร้านใต้คอนโดฉันนะคะ แม่บอกว่าช่างที่นั่นฝีมือดี แถมยังเป็นสมาชิกของร้านด้วย”
เซิ่งซินเยว่เหลือบมองไอพี “คุณก็อยู่เมืองหลวงเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเย็นลง “ตอนนี้คุณออกมาได้ไหม? ถ้าได้ก็ออกจากบ้านเดี๋ยวนี้เลย!”
【ให้ตายเถอะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ฉันเพิ่งเคยเห็นสตรีมเมอร์จริงจังขนาดนี้เป็นครั้งแรก!】
【ทำไมต้องออกจากบ้าน หรือว่าที่บ้านจะเกิดเรื่องอันตรายขึ้น?】
【ดูเหมือนสตรีมเมอร์กำลังเก็บของ? ถึงกับจะไปเองเลยเหรอ!】
【ให้ตายเถอะ ดูท่าเรื่องนี้จะร้ายแรงจริง ๆ!】
จางหวยหมินเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอมองเวลา ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะเที่ยงคืนแล้ว “แต่มันดึกมากแล้วนะคะ ถ้าฉันออกไป พ่อคงไม่ยอมแน่...”
“ยังไงก็ต้องออกมา!”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยอย่างหนักแน่น
“เปิดกล้องไว้ตลอดนะ ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าปกติพ่อเข้านอนตอนสี่ทุ่มไม่ใช่เหรอ? ถึงจะตะไบเล็บ ก็เป็นช่วงประมาณเที่ยงคืน ตอนนี้คุณแอบออกไป บางทีอาจจะยังปิดบังเขาได้ ที่บ้านมีคนอื่นอีกไหม?”
จางหวยหมินส่ายหน้า “ไม่มีแล้วค่ะ แม่ยังไม่กลับมา”
“ดี งั้นออกมาเลย ฉันจะรีบไปหาคุณเดี๋ยวนี้!”
【สตรีมเมอร์จะไปจริง ๆ ด้วย ดูท่าเรื่องวันนี้คงร้ายแรงมาก...】
【ลุ้นจนเหงื่อตกเลย...】
เซิ่งซินเยว่คอยฟังความเคลื่อนไหวทางนั้น พลางสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว พอลงมาถึงข้างล่างก็เรียกรถแท็กซี่ เธอบอกจุดหมายทันที “พี่คะ รบกวนขับเร็วหน่อย ชีวิตคนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!”