【ถ้าจำไม่ผิด วันแรกน้องสาวคนนี้พูดว่าสวย...】
“ใช่”
เซิ่งซินเยว่กล่าวเสียงขรึม “เดิมทีวิญญาณอาฆาตต้องใช้เวลาห้าวันกว่าจะกลมกลืนกับร่างนี้ แต่เพราะได้รับคำชื่นชมตั้งแต่วันแรก เวลาจึงลดลงไปมาก เมื่อครู่ถ้าเธอพูดว่าสวยอีก ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยไม่ทันแล้ว”
“หนูน้อย ถึงแล้ว”
รถเบรกกะทันหันจอดลง คนขับเพิ่งหันกลับมา ก็เห็นผู้โดยสารเปิดประตูพุ่งพรวดออกไปแล้ว!
“คุณยังไม่ได้จ่ายเงิน!”
คนขับตะโกนอย่างหัวเสีย ทว่าแล้วก็เห็นผู้โดยสารคนนั้น...บิน...บินขึ้นไปบนฟ้าอย่างนั้นหรือ?
เซิ่งซินเยว่ร้อนใจแทบขาด
บ้านของเสี่ยวเสวี่ยอยู่ชั้นสิบสี่ ทุกวินาทีในตอนนี้มีค่ามาก จะขึ้นลิฟต์ก็ไม่ทันแล้ว เธอไม่ทันได้คิดอะไร ฝ่าเท้ากระทืบพื้นอย่างแรง ก่อนจะไต่ไปตามผนัง พุ่งทะยานขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นสิบสี่!
【เดี๋ยวนะ นี่ฉันกำลังมองจากมุมไหนเนี่ย?】
【พุ่งขึ้นไปเป็นเส้นตรง นี่มันไม่ใช่การนั่งลิฟต์แล้วนะโว้ย?!】
【ฝาโลงของนิวตันคงกดไม่อยู่แล้ว!】
【นิวตันเป็นชาวตะวันตก เขาควบคุมพลังลึกลับจากตะวันออกไม่ได้หรอก】
คนขับมองร่างนั้นวิ่งขึ้นไปตามตัวตึกแนวตั้งเก้าสิบองศาราวกับสไปเดอร์แมน ถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงัน!
เขาหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง “โอ๊ย!”
ภายในห้อง ชายคนนั้นต้อนเสี่ยวเสวี่ยจนมุม “พูดมาสิ เล็บของฉันสวยไหม!”
เสี่ยวเสวี่ยหลับตาแล้วตะโกนสุดเสียง “ไม่สวย เล็บของตัวเองก็ต้องอยู่บนมือตัวเองถึงจะสวย ถ้าอยู่บนมือคนอื่นจะดูดีได้ยังไง!”