โรงแรมชดใช้ค่ารักษาพยาบาลและค่าเสียหายทางจิตใจให้เขา หลิวเหวินอู๋ถึงได้ยอมเลิกรา ตอนนี้เขากำลังแอบชะโงกมองอยู่ด้านนอกห้อง 0902
เซิ่งซินเยว่เอ่ยว่า “ยังไงล่ะ คิดจะไม่เข้ามาตลอดไปเลยหรือไง?”
หลิวเหวินอู๋เดินเข้ามาอย่างกระอักกระอ่วน “พี่หวัง...เป็นยังไงบ้างครับ?”
“แหม ยังรู้จักเป็นห่วงพี่หวังของนายด้วยเหรอ”
เสิ่นเวิ่นเฟิงหัวเราะเย็นชา “เมื่อคืนตอนผลักเธอออกไปบังผีแทน นายยังไม่เห็นจะห่วงเธอขนาดนี้เลยนี่?”
สีหน้าหลิวเหวินอู๋เปลี่ยนไป เขารู้ว่าคนตรงหน้าเหล่านี้คงรู้เรื่องเมื่อคืนแล้ว
เขาแก้ตัวอย่างไร้น้ำหนัก “ไม่ใช่อย่างนั้น...ที่จริงตอนนั้นผมคิดจะวิ่งออกไปล่อความสนใจของผีตัวนั้นเพื่อช่วยพี่หวัง พวกคุณเคยได้ยินไหมครับ?”
“เวลาเจอเสือในป่า ยิ่งหนี ก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดุร้ายของมัน เมื่อคืนผมก็คิดแบบนั้นถึงได้วิ่งออกไป ที่ผมทำไปก็เพื่อปกป้องพี่หวังต่างหากครับ...”
“พูดกับพวกเราไปก็ไม่มีประโยชน์ ไปอธิบายกับพี่หวังของนายให้ดีเถอะ”
เซิ่งซินเยว่กล่าวเสียงเรียบ “หวังหลิงหลงไม่เป็นไร แค่หมดสติไปเท่านั้น ตอนนี้ก็น่าจะฟื้นแล้ว”
พอหลิวเหวินอู๋ได้ยินว่าเธอกำลังจะฟื้น สีหน้าเขาก็ยิ่งลนลาน “ผม...จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระที่ลืมทำ ผมต้องลงไปข้างล่างก่อน...”
“ลงไปไหน?”
“ไป...”
หลิวเหวินอู๋กำลังจะกุเรื่องขึ้นมา แต่เพิ่งพูดได้คำเดียวก็พลันนึกอะไรขึ้นได้